وقایع نگاری یک عقرب پزشک

گرمایش زمین

2010-02-17T22:49:00.000+03:30

درود

انصافا این مطلب خیلی خنده دار و جالب بود !! اگه واقعا درست باشه که بنظر میاد اینطور هم هست ( منبع معتبره ! ) خداییش خیلی خوشحالم که این نگرانیها بیخود بود و البته شخصا که نگرانی چندانی هم نداشتم !!!

---------------------------

گرمایش جهانی به دروغی ۱۵ ساله تبدیل شد

دانشمندی که در پس رسوایی نامه های الکترونیک مرکز تغییرات آب و هوایی قرار دارد اکنون پذیرفته است که از سال ۱۹۹۵ تا کنون به صورت آماری گرمایش قابل توجهی در جهان وجود نداشته است.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از بی بی سی ، پروفسور فیل جونز دانشمندی که در پس رسوایی افشای مدارک مرکز تحقیقات تغییرات جوی انگلستان قرار دارد همچنین اعلام کرده است دانشمندان از اینکه آیا حرارت دوره گرمای قرون وسطی از حرارت دوره کنونی بیشتر بوده یا خیر اطمینان چندانی ندارند.

برخی معتقدند این اولین باری است که یکی از دانشمندان بلند پایه که در زمینه تغییرات جوی با سازمان ملل همکاری دارد، امکان اینکه حرارت جوی زمین در سالهای ۸۰۰ تا ۱۳۰۰ پس از میلاد گرمتر از حرارت حال حاضر بوده را پذیرفته است.

وی اعلام کرد طی ۱۵ سال گذشته هیچ اطلاعات آماری قابل توجهی در دست دانشمندان نبوده است که بتواند نقش انسان را در تغییرات آب و هوایی به اثبات برساند.

همچنین رسانه های لیبرال به صورتی گسترده نظریه هایی را که در ارتباط با ذوب شدن توده یخی هیمالیایی تا سال ۲۰۳۵ ارائه شده است را رد کرده و آن را بر اساس شواهد داستان گونه یک کوهنورد اعلام کرده اند.

تغییرات جوی پدیده ای واقعی و دوره ای است که انسان هیچ نقشی در آن ندارد. فیل جونز مدیر مرکز تحقیقات آب و هوایی در انگلستان تایید کرد در واقع گرمای جهانی از سال ۱۹۹۵ وجود نداشته است.

وی در صحبتهای خود به صورت کلی تایید کرده است که محققان تغییرات آب و هوا در جایی که به نفع آنها بوده از سیستم پرخطای اطلاعاتی Tree-Ring یا حلقه درخت استفاده می کرده اند و در زمانی که این اطلاعات نیاز آنها را برآورده نمی کرده است آن را کنار می گذاشته اند. سیستمی که به گفته وی پس از اواسط قرن ۲۰ میلادی غیر قابل اعتماد بوده و نباید استناد چندانی به آن می شده است.

بر اساس گزارش بی بی سی، گفته های جونز نشان می دهند در واقع بخشی از اطلاعاتی که در رابطه با گرمایش جهانی اعلام شده است اطلاعاتی دستکاری شده و کاملا سلیقه ای به شمار می روند.

حرف

2010-02-14T00:23:00.005+03:30

حرفهایی هست برای نگفتن

و ارزش عمیق هر کسی به اندازه ی حرفهایی است که برای نگفتن دارد

و کتاب هایی نیز هست برای ننوشتن

و من اکنون رسیده ام به آغاز چنین کتابی...

فرایند دگرگونی

2010-01-31T14:59:00.002+03:30

عمر عقاب از همه پرندگان نوع خود درازتر است
عقاب می‌تواند تا 70 سال زندگی کند.
ولی برای اینکه به این سن برسد باید تصمیم دشواری بگیرد.
زمانی که عقاب به 40 سالگی می‌رسد:
چنگال های بلند و انعطاف پذیرش دیگر نمی توانند طعمه را گرفته را نگاه دارند.
نوک بلندو تیزش خمیده و کند می‌شود
شهبال های کهن سالش بر اثر کلفت شدن پرها به سینه اش می چسببند و پرواز برای عقابل دشوار می‌گردد.
در این هنگام عقاب تنها دو گزینه در پیش روی دارد.
یاباید بمیرد و یا آن که فرایند دردناکی را که 150 روز به درازا می‌کشد پذیرا گردد.
برای گذرانیدن این فرایند عقاب باید به نوک کوهی که در آنجا آشیانه دارد پرواز کند.
در آنجا عقاب نوکش را آن قدر به سنگ می‌کوبد تا نوکش از جای کنده شود.
پس از کنده شدن نوکش٬ عقاب باید صبر کند تا نوک تازه ای در جای نوک کهنه رشد کن ٬ سپس باید چنگال 4 پایش را از جای برکند.
زمانی که به جای چنگال های کنده شده٬ چنگال های تازه ای در آیند آن وقت عقابل شروع به کندن همه پرهای قدیمی اش می‌کند.
سرانجام ٬ پس از 5 ماه عقاب پروازی را که تولد دوباره نام دارد آغاز کرده ...
و 30 سال دیگر زندگی می‌کند.

چرا این دگرگونی ضروری است؟؟؟

بیشتر وقت ها برای بقا٬ ما باید فرایند دگرگونی را آغاز کنیم.

گاهی وقت ها باید از خاطرات قدیمی٬ عادتهای کهنه و سنتهای گذشته رها شویم.

تنها زمانی که از سنگینی بارهای گذشته آزاد شویم می‌توانیم از فرصتهای زمان حال بهره مند گردیم.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر...!

2010-01-20T16:02:00.000+03:30

درود
مطلب زیر رو یکی از دوستان در بخش نظرات گذاشته بود ، چون خیلی مناسب حال دیدمش و گفتم شاید عده ای اون رو نبینن ، بد ندیدم تو صفحه اول هم بگذارمش

ضمن تشکر دوباره ، فکر می کنم هر زمان که نومیدی در وجودمون رخنه کرد ، همچین مطالبی واقعا زیبنده هستند ...
شاد باشید و امیدوار
بدرود
------------------------------

زندگی را نخواهیم فهمید اگر...!
زندگی را نخواهیم فهمید اگر از همه گل‌های سرخ دنیا متنفر باشیم فقط چون در کودکی وقتی خواستیم گل‌سرخی را بچینیم خاری در دستمان فرو رفته است؟

زندگی را نخواهیم فهمید اگر دیگر آرزو کردن و رویا دیدن را از یاد ببریم و جرات زندگی بهتر داشتن را لب تاقچه به فراموشی بسپاریم فقط به این خاطر که در گذشته یک یا چند تا از آرزوهایمان اجابت نشدند.

زندگی را نخواهیم فهمید اگرعزیزی را برای همیشه ترک کنیم فقط به این خاطر که در یک لحظه خطایی از او سر زد و حرکت اشتباهی انجام داد.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر دیگر درس و مشق را رها کنیم و به سراغ کتاب نرویم فقط چون در یک آزمون نمره خوبی به دست نیاوردیم و نتوانستیم یک سال قبول شویم.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر دست از تلاش و کوشش برداریم فقط به این دلیل که یک بار در زندگی سماجت و پیگیری ما بی‌نتیجه ماند.
زندگی را نخواهیم فهمید اگر همه دست‌هایی را که برای دوستی به سمت ما دراز می‌شوند، پس بزنیم فقط به این دلیل که یک روز، یک دوست غافل به ما خیانت کرد و از اعتماد ما سوءاستفاده کرد.

زندگی را هرگز نخواهیم فهمید اگر فقط چون یکبار در عشق شکست خوردیم دیگر جرات عاشق شدن را از دست بدهیم و از دل‌بستن بهراسیم.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر همه شانس‌ها و فرصت‌های طلایی همین الان را نادیده بگیریم فقط به این خاطر که در یک یا چند تا از فرصت‌ها موفق نبوده‌ایم.

فراموش نکنیم که بسیاری اوقات در زندگی وقتی به در بسته‌ای می‌رسیم و یک‌صد کلید در دستمان است، هرگز نباید انتظار داشته باشیم که کلید در بسته همان کلید اول باشد.

شاید مجبور باشیم صبر کنیم و همه صد کلید را امتحان کنیم تا یکی از آنها در را باز کند. گاهی اوقات کلید صدم کلیدی است که در را باز می‌کند و شرط رسیدن به این کلید امتحان کردن نود‌ و نه کلید دیگر است.

یادمان باشد که زندگی را هرگز نخواهیم فهمید اگر کلید صدم را امتحان نکنیم فقط به این خاطر که نود و نه کلید قبلی جواب ندادند. از روی همین زمین خوردن‌ها و دوباره بلندشدن‌هاست که معنای زندگی فهمیده می‌شود و ما با توانایی‌ها و قدرت‌های درون خود بیشتر آشنا می‌شویم.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر از ترس زمین خوردن هرگز قدم در جاده نگذاریم

فاصله قلب ها

2010-01-19T16:04:00.003+03:30

درود
این مطلب از سایت سیمرغ بنظرم جالب اومد ، گفتم اینجا هم بگذارم ... با اتفاقات روزهای اخیر هم بی ارتباط نیست !

امیدوارم فاصله قلب هم ادمها روز به روز کمتر بشه گرچه در واقعیت این امر خیلی بعید بنظر میرسه ولی ارزو بر جوانان عیب نیست !!
لازم به توضیحه این مطلب لزوما جدید نیست و مضمونش بیشتر مد نظرمه !
بدرود

------------------------

طبیعی است كه وقتی دونفر از یكدیگر عصبانی هستند، خشمگین شوند و آرامش و خونسردی خود را از دست بدهند، اما چه دلیلی باعث می‌شود با وجود اینكه آن دونفر كنار یكدیگر قراردارند، با لحن آرام و ملایم صحبت نمی‌كنند و فریاد می‌زنند؟

شاید شما هم متوجه شده باشید كه بین علاقه قلبی و فریاد و بدخلقی رابطه متقابل وجود دارد. اگر به رفتار خود بیشتر دقت كنید متوجه می‌شوید با كسانی كه عمیقا ابراز علاقه می‌كنید و از تمام وجود دوستشان دارید بیش از سایرین مدارا می‌كنید. معمولا با آنها به نرمی سخن می‌گویید، سعی می‌كنید تا از شما نرنجند. كمتر از دستشان عصبانی می‌شوید و كمتر اشتباهات آنها را به دل می‌گیرید. هیچگاه صدایتان را برای آن‌هایی كه از اعماق وجود دوستشان دارید بلند نمی‌كنید.

در واقع شما كسانی را كه از صمیم قلب به آنها عشق می‌ورزید و در قلب و ذهنتان جا دارند، به معنای واقعی دوستشان دارید نه از روی تظاهر، اجبار یا عادت. بنابراین فاصله قلب شما با قلب او بسیار كم است و همین امر موجب می‌شود تا ناخودآگاه رفتار خود را در برابر او كنترل كنید و از زاویه دید بهتر و زیباتری او را قضاوت كنید و از جایگاه بخشنده‌تری مورد سرزنش قرارش دهید.

شما كسی را كه وابستگی خاصی به او ندارید به راحتی مورد انتقاد و سرزنش( بسته به نوع رفتار اجتماعی شما) قرار می‌دهید و هنگام عصبانیت بر سرش فریاد می‌زنید یا به تندی برخورد می‌كنید، حتی در مقایسه با عزیزانتان، زودتر از او عصبانی و كلافه می‌شوید. این موضوع به این دلیل است كه فاصله قلبی شما با او بسیار زیاد است و هیچ وابستگی وجود ندارد كه درصد محبت شما را به وی افزایش دهد، بنابراین هنگام عصبانیت فریاد می‌زنید یا برخورد تندی از خود نشان می‌دهید.

حضرت امام هادی (ع) :

هر كس از خدا بترسد ، مردم از او بترسند ، و هر كه خدا را اطاعت كند ، از او اطاعت كنند ، و هر كه مطیع آفریدگار باشد، باكی از خشم آفریدگان ندارد ، و هر كه خالق را به خشم آورد باید یقین كند كه به خشم مخلوق دچار می گردد .

اما در مقابل كسانی كه قلبشان به شما نزدیك است ملایمت بیشتری از خود نشان می‌دهید، رفتارتان را كنترل می‌كنید و با او نرم و آرام سخن می‌گویید. هرچه رابطه قلبی بین طرفین بیشتر باشد و آنها بیشتر به یكدیگر عشق بورزند تن صدا آرام‌تر می‌شود و سخنان آرام‌تر بیان می‌شود و تنها در گوش یكدیگر نجوا می‌كنند. حتی این علاقه تا جایی پیش می‌رود كه طرفین دیگر با یكدیگر سخن نمی‌گویند از طریق ارتباط چشمی و مشاهده یكدیگر با هم ارتباط برقرار می‌كنند و این در حالتی است كه دیگر بین قلب آنها هیچ فاصله‌ای وجود ندارد.

شما در مقابل كسانی كه قلبشان به شما نزدیك است ملایمت بیشتری از خود نشان می‌دهید، رفتارتان را كنترل می‌كنید و با او نرم و آرام سخن می‌گویید.

لازم است بدانید كه این نوع ارتباط‌ها شاید دائمی نباشد و به‌صورت مقطعی در شرایط خاص بروز كند؛ امكان دارد برای یك زوج در لحظه‌ای كوتاه به اوج برسد و برای زوجی دیگر در درازمدت دوام داشته باشد. این ارتباط زمانی رخ می‌دهد كه در آن لحظه قلب هر دو نفر كاملا به هم رسیده باشند و به قول معروف یك روح در قالب دوجسم باشند.

هدف از بیان این مطالب آن بود كه با تمرین و آزمون بتوانیم با دیگران به ملایمت رفتار كنیم و با آرامش سخن بگوییم، از فریاد زدن و بی‌احترامی كردن به آنها اجتناب كنیم. با این روش علاقه خود را به اطرافیان افزایش می‌دهیم و فاصله قلبی خود را با آنها كم و كمتر می‌كنیم. به‌علاوه متوجه می‌شویم كه چه زمانی به اوج علاقه و عشق‌ورزی در زندگی نسبت به طرف مقابل رسیده‌ایم و دلیل و مدت آن را می‌شناسیم و با همت و ممارست، وقوع و ماندگاری آن را بیشتر می‌كنیم.

این نیز بگذرد ...

2010-01-18T18:00:00.002+03:30

درود

خیلی حرفها تو دلم هست که ترجیح میدم یخورده دیگه صبر کنم و بعد بزنم ... خیلی سکوت کردم ولی دیگه خسته شدم واقعا

فعلا این متن خیلی قشنگ که یکی از دوستان خوش سلیقه آخر جزوه اش گذاشته بود رو انتخاب کردم و اینجا می نویسم ، بنظر من که واقعا زیبا و سرشار از نکته بود ، خط به خط اون ...

تقدیم به تمام کسانیکه تو زندگی برای با انسانیت زندگی کردن و معرفت داشتن ... تقدیم به تمام کسانیکه معنی محبت و تفاوت اون با کینه و حسادت رو می فهمن ...

فعلا بدرود

از خدا پرسیدم : خدایا چگونه می توان بهتر زندگی کرد ؟

خدا جواب داد : گذشته ات را بدون هیچ تاسفی بپذیر

با اعتماد زمان حال ات رو بگذران و بدون ترس برای آینده آماده شو .

ایمان را نگه دار و ترس را به گوشه ای بینداز

شک هایت را باور نکن و هیچ گاه به باورهایت شک نکن

زندگی شگفت انگیز است فقط اگر بدانید که چطور زندگی کنید

مهم این نیست که قشنگ باشی ، قشنگ اینست که مهم باشی ! حتی برای یک نفر ...

مهم نیست شیر باشی یا آهو ، مهم اینست که :

با تمام توان شروع به دویدن کن ...

کوچیک باش و عاشق ..

که عشق می داند آیین بزرگ کردنت را

بگذار عشق خاصیت تو باشد ، نه رابطه خاص تو با کسی

موفقیت پیش رفتن است ، نه به نقطه پایان رسیدن

فرقی نمی کند گودال آب کوچکی باشی یا دریای بیکران ...

زلال که باشی ، آسمان در توست ...

« نلسون ماندلا »

سکوت

2010-01-08T02:16:00.002+03:30

درود

13 روز گذشت از آخرین آپدیتم ... مثل اینکه اینقدرا که میگن 13 عدد نحسی نیست !

گاهی اوقات سکوت بهترین از هر چیز دیگه جواب میده ... وبلاگ رو مدت نسبتا زیادی میشه که آپدیت نکردم ، چون سوژه هایی که برام پیش اومدن تقریبا هیچ کدوم قابل بازگو کردن در وبلاگ نبودن ولی مسلما خیلی حرفها تو دلم هست که به وقتش همشونو بازگو می کنم ...

انسانها نقشی که میتونن تو زندگی آدم ایفا کنن غیر قابل وصفه ، از یه رفیق و دوست گرفته که میتونه حامی و پشتیبان آدم باشه و تو طوفان های زندگی یار و یاورش باشه تا یک دشمن که میتونه کام ادم رو جوری تلخ کنه که تا مدتها مزه اون از زیر زبونش خارج نشه ... انسانهایی که با کوته فکر بودنشون به آدم اعتماد به نفس میدن و انسانهایی که با بزرگیشون به آدم درس میدن ... انسانهایی که معرفت رو نه تنها بلدن ، بلکه به اجرا هم در میارن در مقابل انسانهایی که نه بلدن و نه سعی در یاد گرفتنش دارن ... انسانهای ظاهرنما در کنار انسانهای نیت گرا .. انسانهای زیبا سیرت در مقابل انسانهای بد طینت ...

انسانهایی که در مورد خودشون حد ، ارزش ، توانایی ، منزلت و خلاصه امثال اینهارو نمیدونن و به همین دلیل برای اطرافیان غیر قابل تحمل میشن ...

خلاصه همه جوره هستن ، مهم اینه که اونها بشناسیم و اینکار رو هم سریع انجام بدیم تا بازدهی زندگی بالاتر بره

رفتارهای غیر قابل تحمل زیاد دیدم و تنها همون راه سکوت رو پیش گرفتم و خوشبختانه برام مسائلی پیش اومدن که براحتی و با لذت وقتم رو پر می کنن و دیگه هیچ نیازی احساس نمی کنم ...

سکوت نه تنها لذت و آرامش وصف ناپذیری بهم میده ، بلکه ایمانم رو هر لحظه تقویت می کنه ، چون مطمئنم یکی اون بالا نشسته که خودش به همه چیز آگاهه و دیر یا زود چوب بی صداشو به حرکت در میاره ...

باز هم جا داره یک روبان آبی تقدیم کنم به تمام کسانیکه تو زندگی من تاثیر گذاشتن و من بخش های زیادی از زندگیمو بهشون مدیونم ... چون به خودشون هم این رو بارها گفتم ، نیازی به اسم بردنشون نیست ...

شاد باشید و پاینده

بدرود

تعطیلات

2009-12-26T19:26:00.000+03:30

درود

از دیار نصف جهان فرصتی شد تا وبلاگ رو آپدیت کنم ... این روزها سیاست و دیانت رابطه جالبی باهم پیدا کردن ... مردم هم کاملا گیجن ... بهر حال فکر می کنم امام حسین واقعا بعنوان مصداقی از مظلومیت تاریخ بود و زنده نگه داشتن یاد و خاطرش باعث یادآوری کل مظلومان جهان میشه ... خود مظلومیت انواعی داره که همه ما از اون مطلع هستیم و نیاز به گفتن نیست ...

عجب بحث جالبی شده این قضیه نسبیت اخلاق یا مطلق بودن اون ؟ شخصا فکر می کنم اخلاق مطلقه ولی گاهی اون ظواهر بر اساس موقعیت و زمان و اشخاص تغییر می کنه ... خوشحال میشم نظر دقیق تر دوستان رو بدونم

@azhardarivari : حسین جان ممنون که نظر دادی ، خیلی خوشحالم میشم اگه لینک اون کتاب رو بهم بدی ...

امیدوارم تعطیلات آرام و خوبی داشته باشین ...

فعلا بدرود

رودرواسی

2009-12-23T21:47:00.001+03:30

درود

چشم زدن هم بد چیزیه ! درست زمانیکه پیش خودم فکر می کردم خوب وبلاگمو تونستم تو این چند روز آپدیت نگه دارم ، اکانت اینترتم تموم شد و یک روز دسترسیم قطع شد !

تو این چند وقت اکثر مطالبی که دیدم سوژه هایی بوده که دیدم یا شنیدم و برام جلب توجه کرده یا برام دغدغه ذهنی ایجاد کرده تا بنویسم ، ولی این بار میخوام یه مطالب کاملا شخصی بنویسم و درباره ی خودم ...

مشکلی که همیشه من با خودم داشتم و بیشتر از اون خانوادم با من داشتن ، رودربایستی یا راحت تر بنویسم رودرواسی زیاد از حد بوده ... یا بصورت قابل فهم تر ، همون نه نگفتن !

این مشکل رو من تا حد زیادی با خودم حل کردم ولی هنوز در یک جنبه بزرگ مشکل دارم ... من با کسانیکه راحتم و اونهارو دوست یا رفیقم میدونم نه گفتن برام خیلی ساده تر شده حتی اگر واقعا شرمنده بشم و تو وجود خودم ناراحت باشم ولی هنوز در مقابل کسانیکه خیلی با اونها رابطه ای ندارم رودرواسی عجیبی پیدا می کنم و همین متاسفانه مجبورم می کنه حقیقت و راست یه چیزهایی رو بهشون نگم و مخفی کنم ... این بیشتر از اون خود قضیه عذابم میده و عذاب وجدان میگیرم ...

مشکل اصلی تری که وجود داره اینه که آدم برداشت طرف مقابل رو نمیدونه و نمیدونه که اگه راستشو بگه طرف ناراحت میشه یا نه ؟! بخصوص اگه شناخت ها از طرفین خوب نباشه و یهو این وسط سوء برداشت یا سوءتفاهمی صورت بگیره و عملا طرف بدش بیاد ، خیلی حس ناجوریه ... هر چقدر هم آدم میخواد با خودش فکر کنه که رابطه ای که طرف اینقدر بی منطق بوده که نتونسته یه نه رو تحمل کنه ، همون بهتر که تموم شد ، بازم سخته و بهر حال خیلی بده که طرف برای ما اینقدر بی ارزش باشه و بهر حال هر رابطه ای برای خودش محترمه و ما باید نهایت سعیمون رو در جهت حفظش انجام بدیم ...

یکی از دوستان تو نظرات گفته بود من در نوشتار خیلی راحت تر و رک تر از گفتارم ! من و این در تناقض با اون چیزی که من عملا ادعاش می کنم و میگم آدم رکی ام ! خوب آدم میمونه این تناقض پیچیده از کجا بوحود اومده و بعد که بهتر فکر کردم به همین نتیجه ای رسیدم که در مورد رودرواسی بود ... یعنی بهر حال احترام به طرف مقابل گاهی باعث میشه یه سری حرفارو نتوان مستقیم و خیلی رک زد و بهر حال بی احترامی حساب میشه و اگر انشالله طرف مقابل منطقی و خوش فکر باشه ، انشالله از همون حرف غیر مستقیم برداشت مورد نظر رو میکنه ... البته گاهی هم پیش میاد که دقیقا 180 درجه مخالفشو برداشت می کنه و همین مشکلات رو دو چندان می کنه !

البته یه مورد دیگه هم هست که رک نمی شم و اونم به غیر از احترام ، ارزش و اهمیتی هست که برای اون طرف قائلم و ممکنه باعث بشه حرف و حس واقعی رو بیان نکنم !

گفته بودم اخلاق مطلقه و سر حرفمم هستم ، واسه همینم یخورده برام قبول کردن اینکه آدم میتونه گاهی رک باشه و گاهی رک نباشه ، سخته و بخاطر همین این خصلتمم رو در دسته از خصلت هاییم قرار میدم که متناقض هست و عملا در جاهای مختلف نسبت به آدمهای مختلف و در زمانهای مختلف فرق میکنه ... بیچاره اطرافیانم !

یه مساله دیگه هم که هست اینه که واقعا نمیدونم رودرواسی و تعارف در چه حدش خوبه ؟! رک بودن زیاد از حد بدتره یا رودرواسی داشتن بیش از حد ؟! فکر می کنم رک بودن بیش از حد برای طرفهای مقابل بدتر و غیر قابل تحمل تر باشه و رودرواسی بیش از حد هم خیلی خود آدم رو اذیت می کنه !

در نهایت شخصا رک گویی رو خیلی بیشتر می پسندم ولی با رعایت ادب و حفظ احترام !

بهر حال این روزها کلا گیج میزنم ، طبعا تفکراتمم گیج میزنه و به همون نسبت قلمم هم گیج میزنه !

شاد باشید و دیگران را هم شاد کنید !

فعلا

یلدا

2009-12-21T19:29:00.001+03:30

درود

همیشه شب رو دوست داشتم .. بخاطر آرامشش .. بخاطر سکوتش و بخاطر عظمتش ... لحظاتی بوده که با خودم خلوت کردم و فقط و فقط از سکوت شب لذت بردم

شاید به همین دلیل باشه که اعتقاد و علاقه ی عجیبی به شب یلدا دارم ، شاید به اعتقاد برخی این یک دقیقه بیشتر بودن اینقدر این شب رو خاص نکنه ولی بنظرم بعنوان مصداقی از عظمت شب و اون هم بعنوان مصداقی از عظمت خدا ، باید این شب رو پاس بداریم و نهایت استفاده رو ازش ببریم ... شخصا حتی تا آخرین ثانیه هاشم رو استفاده می کنم

بهترین خاطراتم زندگیم بعد از نوروز ، توی شب یلدا شکل گرفته و مطمئنا باز هم شکل میگیره همونطور که امروز برام شکل گرفت و در حال گذروندن شب خاطره ساز و فراموش نشدنی هستم ...

اگرچه شاید برای خیلی از ماها امشب جای تبریک نداشته باشه ولی من مطمئنم روح اون مرحوم هم بیشتر از هرچیز شادی انسانهاست را می خواست پس برای شادی روحش هم می تونیم شاد باشیم ... حقا که آمررزیده شد

حداقل اگه نمی تونیم در کنار هم باشیم ، به یاد هم باشیم ...

جدا امیدوارم در این شب همه در کنار خانواده هاشون باشن و در کنار کسانیکه دوستشون دارن ... چون میدونم هیچ لذتی بالاترین از این نیست

این جمله رو توی سایت سلب فا دیدم و خیلی به دلم نشست ، واقعا درسته :

" یلدا یعنی بهانه ای برای در کنار هم شاد بودن و زندگی یعنی همین بهانه های کوچک گذرا

یلداتان مبارک و زندگیتان پر از بهانه های شاد باد "

عمرتون یلدایی باد ...

بدرود

پ ن : دوست خیلی با رفیق فرق داره ... رفیق خیلی کم پیدا میشه ولی اگه پیدا بشه زندگی برای آدم دلچسب تر و راحت تر میشه ... رفقایی که میدونم این پست رو می خونین و خودتون میدونین که چقدر برای من ارزش دارین ، جای همتون خالیه ... امیدوارم همیشه شاد باشین

تسلیت

2009-12-20T13:34:00.000+03:30

درود

گاهی اتفاقاتی پیش میان که آدم میزان و حد ناراحتیش حتی برای خودش هم غیر قابل پیش بینیه ...

امروز همه صبح رو با شنیدن خبر فوت آیت ا... منتظری شروع کردن ... چه شوکی بود

چقدر انسانهای بزرگ و نیکوسرشت زود از میان ما میرن ، درست زمانیکه تازه امثال من و هم نسلان من داریم به بزرگی اونها پی می بریم باید از میان ما برن ...

همچین اتفاقی در کنار گوش دادن به آلبوم جدید شکیلا که بی ارتباط با همین موضوع هم نیست ، در کنار حال نه چندان مساعد و خوشحال این چند روز من که ناشی از کارهای خودمم بود ، همه و همه دست در دست هم دادن تا این هفته تا اینجاش که اصلا جالب نباشه ...

تسلیت به همه دوستداران ... حقا که حسینی زندگی کرد و رفت ...

فعلا

الفبای زندگی ...

2009-12-19T17:38:00.002+03:30

الف: اشتیاق برای رسیدن به نهایت آرزوها
ب: بخشش برای تجلی روح و صیقل جسم
پ: پویایی برای پیوستن به خروش حیات
ت: تدبیر برای دیدن افق فرداها
ث: ثبات برای ایستادن در برابر باز دارنده ها
ج: جسارت برای ادامه زیستن
چ: چاره اندیشی برای یافتن راهی در گرداب اشتباه
ح: حق شناسی برای تزكیه نفس
خ: خودداری برای تمرین استقامت
د: دور اندیشی برای تحول تاریخ
‌ذ: ذكر گویی برای اخلاص عمل
ر: رضایت مندی برای احساس شعف
ز: زیركی برای مغتنم شمردن دم ها
ژ: ژرف بینی برای شكافتن عمق درد ها
س: سخاوت برای گشایش كار ها
ش: شایستگی برای لبریز شدن در اوج
ص: صداقت برای بقای دوستی
ض: ضمانت برای پایبندی به عهد
ط: طاقت برای تحمل شكست
ظ: ظرافت برای دیدن حقیقت پوشیده در صدف
ع: عطوفت برای غنچه نشكفته باورها
غ: غیرت برای بقای انسانیت
ف: فداكاری برای قلب های درد مند
ق: قدر شناسی برای گفتن ناگفته های دل
ك: كرامت برای نگاهی از سر عشق
گ: گذشت برای پالایش احساس
ل: لیاقت برای تحقق امید ها
م: محبت برای نگاه معصوم یك كودك
ن: نكته بینی برای دیدن نادیده ها
و: واقع گرایی برای دستیابی به كنه هستی
ه: هدفمندی برای تبلور خواسته ها
ی: یك رنگی برای گریز از تجربه دردهای مشترک

خوشبختی

2009-12-18T14:00:00.001+03:30

درود

بالاخره هفته ای که گذشت هم تموم شد !! و می تونم با آرامش بیشتری به زندگیم برسم ... هیچ چیز بدتر از برنامگی نیست ... حداقل برای من اصلا قابل تحمل نیست و راندمان کاریم تقریبا به زیر نصف میرسه ...

دیشب یجایی بودم که بحث خیلی جالب و البته اموزنده ای پیش اومد در کنار دو تن از عزیزانی که واقعا ارزش زندگی رو میدونن و فهمیدن و از زندگیشون لذت بردن ولی شاید برای جامعه ناشناخته باشن ...

یکی از نکات بسیار بسیار مهمی که در زندگی وجود داره و در خوشبختی افراد و خانواده هاشون مسلما موثره و من به عینه این رو دیدم ، علاقه هست ... علاقه به رشته ، درس ، محیط کار ، خانواده ، فرزند و همه ی اینها ...

خوشبختی در دوست داشتن داشته هاست نه در رسیدن به نداشته ها ... این مساله ای هست که به شخصه بهش رسیدم و کاملا هم قدرشو میدونم ... قانع بودن والاترین نعمته و این چیزی هست که کم یافت میشه

وقتی من می بینم کسانی پیدا میشن که استعداد خودشون رو کشف کردن و در محیط خانواده هم اون استعداد رشد کرده ، واقعا لذت می برم از موفقیت این افراد ... کسانیکه هم از کارشون لذت می برن ، هم از درامدشون ، هم بدون اینکه مردم اونهارو بشناسن و تو زندگیشون دخالت کنن ، از زندگیشون لذت میبرن ... شاید همون درامد که بعنوان یه مصداق خوشبختی از دید خیلی از افراد شناخته میشه ، برای این افراد خیلی نباشه ، شاید تجملات و داشته هایی خیلی پر زرق و برقی تو زندگیشون نداشته باشن ، ولی شادن ... ولی آرامش دارن ، ولی خوشبختن ... این نعمتی هست که به هر کس خدا نمیده و اکثرا اونهایی که همه چیز دارن ، این یکی رو ندارن ...

نقش تربیتی خانواده در این زمینه خیلی موثره ... اگه اونها از فرزندانشون به شناخت خوبی رسیده باشن و بتونن در جهت رشد اون استعداد کمک کنن ، با توجه به شناختی که از جامعه دارن ، مسلما آینده روشنی برای فرزندانشون قابل پیش بینیه ( دقیقا پیش بینیه نه پیش گویی ! ) ... حتی اگر اون آینده و اون راه مورد پسند فرزندانشون در اون زمان خاص نباشه ... تجربه خیلی ارزش داره و آدم تا بهش نرسه ، معنیش رو هم نمی فهمه !

خیلی ها که همه چیزو دارن اصلا وقت استفاده از اون چیزهارو ندارن ... اینه زندگی ؟! فکر نمی کنم ...

ولی واقعا خدا هم عادله ، یعنی به کسانیکه نیک زندگی کردن ، بعد از مدتی حتی همون چیزهایی که از دید کوتهفکران هم خوشبختی شناخته میشه ، میده و حتی از این لحاظ هم در حد معقولش تأمینن ...

به چشم ها نباید اعتماد کرد ...متاسفم که خیلی ها ناشناخته موندن ...

امیدوارم قضاوتهای همه بر اساس ظواهر نباشه .. ظاهری مهمه که بر اساس باطن باشه

فعلا بدرود

اخلاق

2009-12-15T23:21:00.001+03:30

درود

عدم دسترسی به اینترنت باعث شده تا چند روزی نتونم به این طرفا سر بزنم و بخاطر همینم از دوستانی که نظر دادن و دیر اونهارو پابلیش کردم عذر میخوام ... احتمالا این منوال تا جمعه هم ادامه خواهد داشت و متاسفانه تقریبا اصلا هم دست خودم نیست که بتونم تغییرش بدم ! هیچ جوره حریف نشدم ! همونطور که گفتم این دفعه مطلب هست ، موقعیت برای پابلیش کردن جور نمیشه !!

یکی از مطالبی که برام پیش اومد و خیلی هم فکرمو به خودش مشغول کرد این بود که چرا باید مردمان با خوبی ، انسانیت و اینجور مسائل فاصله گرفته باشن ؟! این مطلب رو چندین بار دیگه هم گفتم ولی این بار رویکرد متفاوتی به قضیه دارم ...

آدمهایی اطرافم دیدم که جز خوبی ، انسانیت ، ادب و احترام با چیز دیگه ای آشنا نشدن و بخاطر همین نمیتونن متوجه بشن بدیها چی هستن و کجاها اتفاق میفتن و بهمین خاطر دیگه زمانی متوجه بدیهای دیگر مردمان میشن که عملا خیلی دیر شده و بهمین خاطر ضربه هم میخورن ...

این افراد جوری تربیت شدن و بزرگ شدن که خیلی کارهارو بی احترامی و بی ادبی تلقی می کنن غافل از اینکه عرف اصلا اینو نمی گه و اینها مجبورن خودشون رو با محیط وفق بدن تا براشون دردسر درست نشه ... برداشت همه بر اساس همون عرفه و این مساله دردسرها و حرفهای ناخوشایندی بوجود میارن

تربیت کردن فرزندان همیشه مساله ای بوده که اخلاق توش حرف اول رو میزده و باید بزنه و اخلاق هم نسبی نیست و مطلقه ... پس همه جای دنیا و همه زمانها این تربیت باید بر اساس یک سری اصول باشه ولی جدا والدینی که فرزاندانشون رو با اخلاق بار میارن یه خیانت مجازی هم در حق فرزندانشون می کنن و اونهارو با محیط و جامعه کثیفی که اطرافشون هست آشنا نمی کنن و وقتی این فرزندان با اون محیط روبرو شدن ، ضرباتی میخورن که حتی باورشون هم نمیشه و همین قضیه باعث میشه صدمات روحی بعضا جبران ناپذیر و ماندگاری در روحیه این افراد شکل بگیره ... تعادل برقرار کردن بین آشنایی با بدیها و تربیت شدن با خوش اخلاقیها ، جدا کار بزرگ و سخت و پر ارزشیه

رفتارهایی که از افراد با اخلاق در قبال بدیها دیدم برام جالب بوده ... بعضا اینقدر افسرده میشن و توی خودشون می ریزن که از دید اجتماع به عنوان آدمهای افسرده شناخته میشن در حالیکه اگه بیشتر بررسی بشه ، همه متوجه میشن که اخلاقیات و حساسیت روی بد اخلاقیهاست که باعث شده این افراد از جامعه منزوی بشن ...

بعضی دیگه که ذاتا ادمهای خوبی نیستن و ژنهاشون خورده شیشه داره و صرفا در خانواده ای بار اومدن که با اخلاق و با فرهنگ بودن ، اینها کم کم همرنگ جماعت میشن و خودشون هم افتاب پرست میشن ...

ای کاش اخلاقیات در همه ی مردم گسترش پیدا می کرد تا بجای منزوی شدن افراد با اخلاق ، این افراد بعنوان الگو شناخته می شدن و کارهاشون بیش از پیش روی دیگران هم تاثیر می گذاشت ... البته مطمئنا همونجور که دفعه پیش هم گفتم اخلاقیات برای هم دلپذیره و همه هم متوجهش میشن ولی چون خودشون رو دیگه نمیتونن تغییر بدن و از اون مهم تر ذاتشون نمی گذاره یچیزایی رو بروز بدن ، همین باعث میشه به روی اون فرد با اخلاق هم نیارن و اون فرد متوجه ارزش خودش نشه ...

چیز دیگری که هست و ازش هم نام بردم ، خوبی هست ... متاسفانه کسانیکه خوبی می کنن و به این فکر نمی کنن که چه انسانهای پستی در اطرافشون هستن ، خیلی ضربه میخورن و شاید ماحصل یه عمر فعالیت و تلاششون قربانی یه تصمیم دوستانه و صمیمانه میشه و همین بخش عمده ای از زندگیشون رو تغییر بده ...

امیدورم روزی برسه که روز بروز بر جمعیت و پراکندگی انسانهای با اخلاق و خوب به معنی واقعی کلمه افزوده بشه و بجای منزوی شدن این افراد ، افراد بد اخلاق و پست منزوی بشن ... نه اینکه بداخلاقی تبدیل بشه به عرف و خیلی جالبه که همه هم این عرف رو میدونن ولی تلاشی در جهت تغییر دادنش نمی کنن ...

پاینده باد انسانهای نیکو سرشت

بدرود

هفته ای که گذشت ... !

2009-12-11T16:47:00.002+03:30

درود

من یه مشکل خیلی عمده که با خودم دارم این هست که روزهای تعطیل بالکل آف میشم و عملا هیچ کاری انجام نمیدم حتی کارهای عقب افتادمو ... بهمین خاطر توی تعطیلات هفته گذشته عملا هیچ کار خاصی انجام ندادم و فقط استراحت کردم ، البته فکر می کنم اون استراحت نیاز بود ولی کارهای عقب افتاده واقعا اذیتم می کنن همیشه

این چند روزم جدا از سرماخوردگی نه چندان خفنی که 2 روزی هست اذیتم می کنه و عملا نای هر کاری رو ازم گرفته و البته متاسفانه بیشتر مغزم رو بحالت نیمه تعطیل در اورده ، روزهای قبلش باز وقت کم آوردم و حتی درست حسابی وقت نکردم به نت سر بزنم ، چه برسه به نوشتن مطلبی برای وبلاگ و اتفاقا این بار سوژه برای نوشتن داشتم ! حتی اتفاقات روز دانشجو رو هم دنبال نکردم و صرفا از طریق تلویزیون و اخبار یک سری چیزهارو شنیدم ... نکته جالب اینجا بود که با وجودی که وقتم پر بود ولی کارهای خیلی خاصی و مثمر ثمری هم انجام ندادم و اون کرهای عقل افتاده هم صرفا لیستشون طویل تر شد !!

بهر حال دوباره تصمیم گرفتم تا از قبل یک سری مطلب اماده کنم تا در شرایطی که وقت نمی کنم وب رو اپ کنم ، اینجا کساد نشه !

یکی از مسائلی که اتفاق افتاد و متوجه شدم زندگی فقط هم این نیست که هر انچه برای خود می پسندی برای دیگران هم بپسند و هر انچه برای خود نمی پسندی برای دیگران هم نپسند ... این قضیه یک تبصره داره و اونم این هست که ممکنه یه سری مسائل باشه که برای خودمون حتی بی ارزش و خیلی بی اهمیته و اون مسائل برای یه عده ای خیلی پر اهمیت و پر ارزش باشه و در این حالت اگر اون فرد برای ما ارزش داره ، باید سعی کنیم حتی الامکان خودمون رو باهاش وفق بدیم ... بخصوص اگر اون فرد حق گردن ما داشته باشه و برای جبران محبتاش دنبال فرصت بگردیم ...

چیز دیگری که در این زمینه ندانستن باهاش برخورد کردم ، یک سری مسائلی بود که جایی شنیدم و گفتم من بلد نیستم ... اطرافیان خیلی با تعجب برخورد کردن و یجورایی ازم انتظار نداشتن یا اون مساله اینقدر بدیهی بود که ندانستنش حتی برای خودمم عجیب بود ولی اونها بیشتر تعجب کردن ... شخصا برام چند وقتی هست ندانستن عیب نیست و راحت باهاش برخورد می کنم و در این مورد خاص هم خودم که بیشتر فکر کردم دیدم خیلی چیزا باید موقعیتش پیش بیاد تا ادم اون رو یاد بگیره ولی از اون مهم تر این هست که اطرافیان بخل علم نداشته باشن ... این قضیه بخل علم متاسفانه کم وجود نداره و من نسبت به آینده کسانیکه این حالت رو دارن چندان خوش بین نیستم ... چون فکر می کنم خود بخل علم ، هر چقدر هم شخصی جویای علم باشه ، باز هم مانع پیشرفتش میشه چون در نهایت علم باید از کسی یاد گرفته بشه و همیشه تعلیم و تعلم در کنار همدیگه هستن ... مطمئنا بخل علم و کلا بخالت ضربه ای به طرف مقابل نمی زنه و در نهایت از طریق دیگه ای جبران میشه ...

پیشرو بودن در هر کار و هر گامی خیلی مثبت و ارزشمنده ولی اگه این پیشرو بودن برای خودنمایی و پر کردن یک سری کمبودهای دیگه باشه اصلا جالب نیست و نشانه ضعف شخصیتیه ...

در کنار این تا حدی تلنگر خوردم که دارم از یک سری چیزها فاصله می گیرم و واقعا این فاصله گرفتن ناشی از رفتار خود من هست یا سو برداشت دیگران ؟!

کلا خیلی بازخوردهای کارهام برای ارزشمند شده و متاسفانه تقریبا از هیچ راهی نمیتونم بفهمم یک رفتاری که مشاهده می کنم در اثر سوبرداشت طرف مقابل و غیر منطقی بودن اون هست یا اینکه رفتار من از اول اشتباه بوده که منجر به اون چنین برداشتی شده ؟!

متاسفانه این وسط بعضا یک سری افراد پیدا میشن که برداشت های شخصیشون رو مبنای قضاوت می گذارن و این قضاوت اگر شنونده عاقل نباشد منجر به بروز مشکلات خیلی خیلی پیش پا افتاده و بی دلیلی میشه ... در نهایت قضاوت نباید عجولانه صورت بگیره و یک طرفه به قاضی رفتن کار چندان عاقلانه ای نیست ... بارها شده که اگر دو طرف بحثها و مشکلاتشون رو رودررو و بصورت مستقیم بحث کردن ، اصلا اون چیزی که فکر میکردن نبوده و صرفا یک سوتفاهم ساده و بزرگنمایی اطرافیان صورت گرفته ...

فکر می کنم صحبتهام یخورده ناموزون شد ، البته با توجه به سرماخوردگیم و البته گذشتن از تازگی این مطالب ، یخورده هم توجیه پیذیره .. در هر صورت عذر میخوام

شاداب باشید و سرحال ...

بدرود

انسانیت

2009-12-05T23:36:00.000+03:30

درود

خوشبختانه در طول روزهای گذشته وضعیت کم تلاطم تر و قابل پیش بینی تر از گذشته شده و بهمین خاطر هم بعضا چیزی پیش نمیاد که تو وبلاگ بنویسم یا اگر هم پیش میاد درخور نوشتن برای وبلاگ نیست ..

ولی امشب یه حس عجیبی بهم دست داد ، بخصوص بعد از یاد کردن از گذشتگانی که میان ما نیستن و در شب این عید مبارک ، واقعا یاد کردن از نیکی و مردی و انسانیت ( نه آدمیت ) زیباست ...

داشتم اهنگ گل ناز از فریدون که توسط حسین تهی میکس شده رو گوش می دادم و به عمق اهنگ که رفتم دیدم بر میگرده به عشق واقعی ... جدا چه چیز نایابی شده این روزها ... قلبی بودن کارها و خلوص نیت خیلی کم و کم رنگ شده .. ولی هنوز هم رنگش برای همه زیباست و همه هم متوجه اون میشن و براش ارزش قائلن .. بخصوص در مورد همون گذشتگان یا بهتره بگم یه انسان به معنای واقعی که صحبت می شد ، بعد از 3 سالی که دیگه در بین ما نیست ، هنوز هم وقتی صحبت ازش میشه اشک تو چشم همه ، واقعا همه ، جمع میشه و نطق همه کور میشه ... حتی من که زیاد فضیلت آشنایی باهاش رو نداشتم ، ناخوداگاه تو مراسمش دلم براش تنگ شد و اشک تو چشمام جمع شد ... حالا که خودم دارم ارزش کارهای نیک و رفاقت و اینهارو پی می برم ، بیشتر می فهم چرا برای اطرافیان اینقدر از دست دادن اون شخص سخت بود و جدا چه غنیمتی بود در این بیابان برهوت ناانسانی ...

همیشه در مورد انسانیت که صحبت میشه ، صحبت از علی میشه ، من به هیچ وجه منکر این قضیه نمیشم و « علی » و علی وار بودن رو بعنوان الگو و مصداق برای همه انسانها می دونم ولی چرا ما باید از علی های روزگارمون غافل بشیم و بعد از مرگشون اشک تو چشمامون بیاد و در زمانیکه بین ما هستن ، قدرشونو ندونیم ؟! گرچه خوشبختانه انسانهایی هم پیدا شدن که حتی اون اواخر هم به معنای واقعی و تا جاییکه از دستشون بر میومد ، اون قدر رو بجا آوردن ...

جدا گاهی که فکر می کنم می بینم مردمان راست میگن که خداوند بنده های نیکشو و اونهایی که دوستشون داره رو زود از میان ما می بره .. عملا فلسفه این هست که شیرینی هر چیز به کم بودنشه ...

فکر می کنم وظیفه اطرافیان از دیدن همچین انسانها و انسانیت هایی درس گرفتن و انجام باقیه الصالحات باشه ، نه اینکه برعکس وقتی بدی می بینیم ، خودمون هم همرنگ جماعت بشیم و ترجیح بدیم خلاف آب شنا نکنیم تا زندگی برامون دشوار نشه ...

من واقعا به اون فسلفه که من اگر برخیزم ، تو اگر برخیزی ، همه بر می خیزند ، ایمان آوردم و مطمئنم اگر خود « من ها » عمل کنند ، بصورت هرچند کاملا نامحسوس و ناملموس تغییراتی هر چند در سطح کوچک ایجاد میشه که در وهله اول زندگیِ شخصی خود ما و زندگی اجتماعی خود ما رو تحت الشعاع و تحت تاثیر خودش قرار میده و اثراتش رو دیر یا زود یا حتی دیر و و زود تو زندگیهامون می بینیم

من به این فلسفه اعتقاد پیدا کردم و سعی در انجامش دارم ، با این توجیه که حتی اگر به احتمال خیلی ناچیزی هم باقیه الصالحات وجود داشته باشه و تو زندگی ما اثر داشته باشه ، ما می تونیم با امید به احتمالش زندگی و رفتار کنیم ..

اتفاقا صحبت از یکی دیگر از اطرافیان بود که بظاهر و از دید یک سری مردمانِ ظاهر بین و ظاهرساز بعنوان آدم لاابالی شناخته میشه ولی همین انسان بوده که در زندگی خیلی از ماها تاثیر گذاشته و کارهای نیکی انجام داده که خیلی از همون مردم ظاهرساز آرزوی انجامشو داشتن و جراتشو نداشتن یا حتی به فکرشون هم خطور نمی کرده ... انسانیت بیشتر از هر چیز دیگه برمیگرده به اعتقاد قلبی و این ارزش « خود » رو می رسونه ... جدا باید به خودشناسی برسیم تا بتونیم خداشناسی کنیم

در این شب عزیز برای همه آرزوی زندگی پر از انسانیت و خوشبختی و نیک بختی آرزو دارم و امیدوارم همه رستگار شوند ، حتی اون مردمانی که غرق در ظواهر هستند و در جهت جریان آب گل آلود شنا می کنن ...

باشد که رستگار شویم

بدرود

بی جنبگی

2009-12-02T20:19:00.003+03:30

درود

هم چنان مود کم کار شدن ذهن من پابرجاست و البته اتفاق خاصی هم برام نمی افته که درخور نوشتن باشه

ولی چیزی که این روزها خیلی به چشمم خورده و بنظرم اصلا جالب نیست ، بی جنبگی به معنی واقعی کلمه هست ...

جنبه جوانب خیلی خیلی مختلف و گوناگونی داره ، از پول و ثروت و مقام گرفته تا علم و دانش و دوستی و اینجور چیزها ...

معمولا بی جبنگی به حالتی اطلاق میشه که شخصی جنبه و ظرفیت و تحمل شنیدن حرف خاص یا مسخره ای رو نداره و در این حالت هست که اطرافیان اون رو بی جنبه اطلاق می کنن ... گرچه به شدت با این قضیه مخالفم و اعتقاد دارم هر کس رو یه سری مسائل حساسه و دست گذاشتن رو این مسائل و بعد بی جنبه خوندن فرد ، کار چندان جالبی نیست

ولی حالتی از بی جبنگی که اتفاقا بیشتر هم هست و واقعا بی جنبگی باید تلقی بشه ، جنبه ثروت و مقام و علم هست ...

علم بدون شک یکی از والاترین ارزش های هر فرد هست و همونجور که چند روز پیش هم نوشتم ، بزرگترین فقر ، جهله ... ولی حقیقتا یک سری افراد هستن که جنبه این علم رو هم ندارن و خودشون رو خیلی سریع گم می کنن و گذشته خودشون رو فراموش می کنن ...و از همه مهم تر فراموش می کنن که اطرافیانی داشتن و اون اطرفیان اون گذشته رو فراموش نمی کنن ...

واقعا در مورد اینجور افراد شاید نداشتن علم و پیدا نکردن علم خیلی بهتر باشه ... البته عارضه بدتری که همراه این بی جنبگی معمولا وجود داره ، بخل علم و غرور کاذب و بالاتر دیدنه ... مطمئنا چیزی که همه ما در مورد دانشمندان بنام شنیدیم این بوده که فروتنی و خضوع در اونها موج می زده و فقط عشق علم و تعلیم و تعلم اون بوده که زندگیشون رو می چرخونده ...

در مورد دوم که گفتم ، یعنی بی جنبگی در زمینه ثروت ، عملا ترجمه میشه به تازه به دوران رسیدگی و شخصا جز بخاطر سواستفاده ندیدم کسی از این اخلاق خوشش بیاد و معمولا رفتار غیر قابل تحملی هست ...

مشکل اینجاست که در خیلی از مواقع این ثروت ناشی از زحمت و تلاش واقعی یا حتی زحمت خود فرد نیست و از جاهای دیگه اومده و فقط غرور کاذبش هست که به فرد رسیده و من واقعا نمی فهمم آدم مگه غیر از اینه که با چار متر کرباس میره زیر خاک ، پس این ثروت و خود برتر بینی در نهایت به کجا میرسه ؟! چرا باید کاری کنیم که دیگران از ما به نیکی یاد نکنن و آرزو کنن خدا بیشتر به اون فرد بده ؟!

جنبه قدرت که این روزها ما هم زیاد مشاهدش می کنیم و در تمامی سطوح دیده میشه ، بدترین و فاجعه ترین هست و می تونین ضربات مهلکی به زیر دست ها وارد کنه و حتی بزرگترین آدمها و با سواد ترین آدمها هم ممکنه به این عارضه دچار بشن و وقتی یک ذره مزه قدرت زیر دندانهاشون رفت ، متاسفانه خیلی چیزهارو فراموش می کنن

البته نوع دیگری از بی جنبگی که این روزها شخصا سردرچارش شدم ، بی جنبگی محبت و دوستی بوده و جدا آدم بعضی وقت ها میمونه حد و مرزها کجاست و نسبت به هر کس این مرز کجا قرار میگیره ؟!! حتی بعضی افراد جنبه احترامم ندارن ... واقعا آدم میمونه به چه سازی باید برقصه که خودش قربانی نشه !!

مثل اینکه واقعا باید آرزو کنیم ، جدای از عقل ، خدا به خیلی افراد جنبه هم بده !

شاد باشید و شاد بمانید و دیگران را هم شاد کنید

بدرود

نکات زیبایی در مورد زندگی

2009-11-30T21:18:00.001+03:30

درود

چند روزی هست واقعا چیزی به ذهنم نمی رسه و عملا چیز خاصی برام پیش نمیاد ... فعلا خوشبختانه یا متاسفانه زندگی برام یه حالت Stable پیدا کرده ولی واقعا نمی تونم بگم لزوما دچار روزمرگی شده چون هر روز با روز قبل فرق داشته و بخصوص تغییرات آب و هوایی دوست داشتنی ای که اتفاق افتاد ، اثرات فوق العاده زیادی تو زندگی روزمره ام و روحیاتم داشتن ...

هر لحظه که می گذره بیشتر به ارزش زندگی پی می برم و قدر تک تک لحظاتش رو بیشتر میدونم و سعی می کنم حتی الامکان کمترین زمان ممکن رو از دست بدم و از تمام لحظات درس لازم رو بگیرم و بخصوص از اونها استفاده کنم ...

به همین خاطر باز هم در رابطه با این موضوع مطلب انتخاب کردم و فکر هم می کنم مطلب خیلی تکراری ای نباشه چون واقعا هر بخش زندگی یه درسه و این درسها پایان ندارن و شخصا مطالبی رو انتخاب می کنم که در حال حاضر در ذهنم جریان دارن و برخوردن به این مطالب هم تاثیر مثبتی در روند فکریم داشته ...

شاد باشید و ابری نباشید ... باران باشید تا دیگران هم از حضورتون استفاده کنن ...

بدرود

نکات زیبایی در مورد زندگی

اگر می خواهید اخلاق کسی را امتحان کنید ، به او قدرت بدهید

هر وقت که زمین خوردی ، دست کم چیزی از زمین بردار

اگر تمام شب را برای از دست دادن خورشید ، اشک بریزی ، لذت دیدن ستاره ها را از دست می دهی

به نور نگاه کن ! سایه ها پشت سرت خواهند بود.

هرگز امیدی را از کسی سلب نکن ، شاید این تنها چیزی است که او دارد.

حسود فکر می کند که اگر پای همسایه اش بشکند ، او بهتر می تواند راه برود

کسی که کاری نمی کند ، اشتباهی نمی کند و کسی که اشتباهی نمی کند ، چیزی یاد نمی گیرد

خوش بین باشید ، اما خوش بین دیرباور

کسی که سوال می پرسد ، چند دقیقه احمق است اما کسی که سوال نمی پرسد ، برای همیشه احمق است

برای هر مشکلی دست کم دو راه حل وجود دارد ، سکوت و صبر و گذر زمان

زیاد زیستن آرزوی همه است اما خوش زیستن ، آرمان یک عده معدود

من به شانس خیلی اعتقاد دارم ، چون هر وقت که تلاش می کنم ، شانس می آورم

ارزش هر کس به اندازه چیزی است که به دنبال آن است

مردم اغلب از بی وقتی شکایت می کنند ، در حالی که مشکل اصلی بی هدفی است

پول بر عاقلان خدمت می کند و بر جاهلان ، حکومت

پرستویی که به فکر مهاجرت است از ویرانی اشیانه نمی ترسد

جشن ایمان

2009-11-28T01:21:00.001+03:30

درود

عید قربان رو به همتون تبریک میگم ... این عید رو کلا خیلی دوس دارم شاید بدلیل نوع بوجود اومدنش و اینکه چقدر اعتقاد و اعتماد اهمیت دارن و ما اگر در کارهامون به خدا و دست خدا اعتقاد و از همه مهم تر ایمان داشته باشیم ، از هیچ یک از مراحل زندگی احساس نا رضایتی نمی کنیم و ایمان به ما صبر میده و صبر هم خودش بزرگترین نعمته

از اعتقاد و ایمان خیلی نتیجه گرفتم و حتی شرایطی پیش اومده که نزدیک بوده بالکل خیلی از اعتقادات رو از دست بدم ولی دقیقا همون زمان اتفاقی افتاده که اعتقادمو چند برابر کرده و البته از خودمم حسابی احساس نا رضایتی کردم که چرا ایمانم قوی نبوده ...

باشد که همه ما ایمان ابراهیمی داشته باشیم ...

آرزوی کافی برای همتون می کنم

بدرود

آرزوی کافی برای تو مي کنم

هواپيما درحال حرکت بود و آنها در ورودي کنترل امنيتي همديگر را بغل کردند و مادر گفت: " دوستت دارم و آرزوي کافي براي توميکنم." دختر جواب داد: " مامان زندگي ما باهم بيشتر از کافي هم بوده است. محبت تو همه آن چيزي بوده که من احتياج داشتم.. من نيز آرزوي کافي براي توميکنم ."
آنها همديگر را بوسيدند و دختر رفت. مادر بطرف پنجره اي که من در کنارش نشسته بودم آمد. آنجا ايستاد و مي توانستم ببينم که مي‌خواست و احتياج داشت که گريه کند. من نمي‌خواستم که خلوت او را بهم بزنم ولي خودش با اين سؤال اينکار را کرد: " تا حالا با کسي خداحافظي کرديد که مي‌دانيد براي آخرين بار است که او را مي‌بينيد؟ " جواب دادم: " بله کردم. منو ببخشيد که فضولي مي‌کنم چرا آخرين خداحافظي؟ "
او جواب داد: " من پير و سالخورده هستم او در جاي خيلي دور زندگي مي‌کنه. من چالش‌هاي زيادي را پيش رو دارم و حقيقت اينست که سفر بعدي او براي مراسم دفن من خواهد بود . "
"وقتي داشتيد خداحافظي مي‌کرديد شنيدم که گفتيد " آرزوي کافي را براي تو مي‌کنم. " مي‌توانم بپرسم يعني چه؟ "
او شروع به لبخند زدن کرد و گفت: " اين آرزويست که نسل به نسل به ما رسيده.. پدر و مادرم عادت داشتند که اين را به همه بگن." او مکثي کرد و درحاليکه سعي مي‌کرد جزئيات آنرا بخاطر بياورد لبخند بيشتري زد و گفت: " وقتي که ما گفتيم " آرزوي کافي را براي تو مي‌کنم. " ما مي‌خواستيم که هرکدام زندگي اي پر از خوبي به اندازه کافي که البته مي‌ماند داشته باشيم. " سپس روي خود را بطرف من کرد و اين عبارتها را که در پائين آمده عنوان کرد :
"آرزوي خورشيد کافي براي تو مي‌کنم که افکارت را روشن نگاه دارد بدون توجه به اينکه روز چقدر تيره است.
آرزوي باران کافي براي تو مي‌کنم که زيبايي بيشتري به روز آفتابيت بدهد .
آرزوي شادي کافي براي تو مي‌کنم که روحت را زنده و ابدي نگاه دارد .
آرزوي رنج کافي براي تو مي‌کنم که کوچکترين خوشي‌ها به بزرگترينها تبديل شوند .
آرزوي بدست آوردن کافي براي تو مي‌کنم که با هرچه مي‌خواهي راضي باشي .
آرزوي از دست دادن کافي براي تو مي‌کنم تا بخاطر هر آنچه داري شکرگزار باشي .
آرزوي سلام‌هاي کافي براي تو مي‌کنم که بتواني خداحافظي آخرين راحتري داشته باشي ."
بعد گريه كرد و از آنجا رفت.

مي گويند که تنها يک دقيقه طول مي‌کشد که دوستي را پيدا کنيد٬ يکساعت مي‌کشد تا از او قدرداني کنيد اما يک عمر طول مي‌کشد تا او را فراموش کنيد

پس

از زندگي لذت ببريد

خنده

2009-11-27T01:00:00.001+03:30

درود

از قدیم میگن خنده بر هر درد بی درمان دواست ... و به خودمم کاملا ثابت شده که تا به دنیا نخندی ، اون هم به روت نمی خنده ...

یک سری از جمله های بزرگان در مورد خنده رو دیدم و چون موردش هم برایم پیش اومده ، نقلشون رو بد ندیدم ... امیدوارم خوشتون بیاد

فعلا بدرود

- خنده مانند خورشیدی است که حالت یخ چهره ها را آب می کند. / ویکتور هوگو

- اصولا میزان قدرت سازگاری فرد را با محیط اطرافش می توان به نسبت توانایی اش در خندیدن و خنداندن دیگران سنجید. / امانوئل کانت

- خنده '' آرام بخشی بدون عوارض جانبی./ آرنولد گلاسکو

- 20 ثانیه خنده شدید '' حتی اگر مصنوعی باشد '' به سرعت قلب را به 3 تا 5 دقیقه فعالیت مثبت وا می دارد. / ملکوم دی چیزل

- خنده از ته دل بمبی است که در جای مناسبی فرود آمده باشد و نیز به انفجاری شبیه است که فشارهای درونی را بیرون می ریزد./ ناشناس

- کسی که شاد وخندان است '' همیشه وسیله شاد وخندان را پیدا می کند. / شو پنهارو

- دقیقا به همان نسبتی که سرور می بخشید '' آن را کسب خواهید کرد. اگر آن را برای خود نگاه دارید '' از میان میرود. / نورمن پیل

- از این پس به هیچ عنوان بدون تبسم از منزل خارج نشوید. از همه مهمتر اینکه در تنهایی نیز متبسم باشید ./ م .حورایی

- هر زمان حس می کنم مردم به رویم لبخند نمی زنند '' خودم شروع به لبخند زدن وخوش و بش با آنان می کنم . و ناگهان به طرز معجزه آسایی '' پیرامونم پر از انسان هایی می شودکه لبخند بر لب دارند. / رابرت کیوساکی

- خنده در حکم فنری است که ضربه های زندگی را ملایم می کند. / مرتاض برا

- خیلی زود یاد گرفتم که وقتی دیگران را می خندانم '' آنان از من خوششان می آید . هرگز این درس را فراموش نمی کنم ./ آرت بوخوالد

- تبسم لحظه ای بیش پایدار نیست ولی یاد آن در سراسر عمر باقی می ماند./ حلت

- اگر می خواهی خوشبخت باشی '' برای خوشبختی دیگران بکوش زیرا آن شادی که ما به دیگران می دهیم '' به دل ما بر می گردد. / لودویک بتهوون

- خوشبختی '' شادی و نشاط مسری است '' پس همواره سعی کن با افراد گشاده رو '' دلشاد و خوشبین معاشرت کنی . / ویکتور پوشه

- ثروتمندترین افراد '' کسی است که تفریحات ولذتهای او از همه ارزانتر باشد./ تورو

- ما نمی دانیم چگونه جشن بگیریم '' زیرا که نمیدانیم چه چیزی را جشن بگیریم. / پیتر بروک

- اگر میخواهید خودتان شاد باشید '' فرد دیگری را شاد کنید. / ریچارد دنی

- همه درها به سوی شخص خندان باز است وشخص با نشاط همه جا را در اختیار دارد '' اما اشخاص اخمو و بد اخلاق برای ورود به جایی مجبورند به در بسته فشار بیاورند. / اریسون اسوت مارون

نگذار که به آرامی بمیری

2009-11-25T23:57:00.000+03:30

بدون شرح !

( یه بخش هاییش رو ایتالیک کردم ، شاید شرح مطلب در همونها نهفته باشه ... )

---------------------------

به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر سفر نکنی ،

اگر چیزی نخواهی،

اگر به اصوات زندگی گوش نکنی ،

اگر از خودت قدر دانی نکنی ...

به آرامی آغاز به مردن می کنی

زمانیکه خودباوری را در خودت بکشی ،

وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند ...

به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر برده عادات خود شوی،

اگر همیشه از یک راه تکراری بروی،

اگر روزمرگی را تغییر ندهی ...

تو به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر از شور و حرارت ،

از احساسات سر کش ،

و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وا می دارند و

ضربان قلبت را تند تر می کنند ،

دوری کنی...

تو به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر با مطمئن در نا مطمئن خطر نکنی،

اگر به خودت اجازه ندهی

که حداقل یکبار در زندگیت

ورای مصلحت اندیشی بروی

امروز زندگی را آغاز کن

امروز مخاطره کن

نگذار که به آرامی بمیری
........
.......
پابلو نرودا

صبر - آفات زندگی

2009-11-24T23:38:00.001+03:30

درود

در مورد صبر و اهمیتش در زندگی هم در مبانی اسلامی ما خیلی بحث شده و هم در زندگی روزمره خودمون اثرات و شواهد و نتایج اون رو زیاد می بینیم ... جدا سخت ترین امتحان زندگی هست و یکی از بهترین معیارها برای سنجش ارزش انسانهاست ...

در مورد صبر و مصادیقش در زندگیم زیاد نوشتم و فکر نمی کنم حرف جدیدی برای زدن داشته باشم و بهمین خاطر به گذاشتن دو مطلب بسنده می کنم ... اولیش که در مورد همین صبر و اختیاره ، دومی هم راجع به یکی از آفتهای اجتماعی که اتفاقا دور و برمون هم زید دیده میشه ! ( با تشکر فراوان از عزیزان گروه داریوش فن )

امیدوارم به دردتون بخوره ..

صبور باشید و پایدار

بدرود

و این آغاز انسان بود

.از بهشت که بیرون امد,دارایی اش فقط یک سیب بود.سیبی که به وسوسه آنرا چیده بود ومکافات این وسوسه هبوط بود
فرشته ها گفتند:تو بی بهشت می میری.زمین جای تو نیست.زمین همه ظلم است وفساد.انسان گفت:اما من به خود ظلم کرده ام.
زمین تاوان ظلم من است.اگر خدا چنین می خواهد,پس زمین از بهشت بهتر است.
خدا گفت: برو وبدان جاده ای که تورا دوباره به بهشت می رساند از زمین می گذرد.
زمین آکنده از شروخیر,آکنده از حق وباطل,از خطا وصواب.واگرخیروحق وصواب پیروز شد تو باز خواهی گشت وگرنه...
وفرشته ها همه گریستند.اما انسان نرفت.انسان نمی توانست برود.انسان بردرگاه بهشت وامانده بود.می ترسید ومردد بود.
وآن وقت خدا چیزی به انسان داد.چیزی که هستی را مبهوت کرد وکائنات را به غبطه واداشت.
انسان دستهایش را گشود وخدا به او اختیار داد.
خدا گفت :حال انتخاب کن.زیرا که تو برای انتخاب کردن آفریده شدی.بروبهترین را برگزین که بهشت, پاداش گزیدن توست.عقل و دل و هزاران پیامبر با تو خواهند آمد, تا تو بهترین را برگزینی.
وآنگاه انسان زمین را انتخاب کرد.رنج ونبرد وصبوری را.واین آغاز انسان بود

دیدگاه زیبای گاندی: 7 مورد خطرناک!

از نظر گاندی هفت موردی که بدون هفت مورد دیگر خطرناک هستند :

1-ثروت، بدون زحمت
2-لذت، بدون وجدان
3- دانش، بدون شخصیت
4-تجارت، بدون اخلاق
5-علم، بدون انسانیت
6-عبادت، بدون ایثار
7-سیاست، بدون شرافت

این هفت مورد را گاندی تنها چند روز پیش از مرگش بر روی یک تکه کاغذ نوشت و به نوه هایش داد

تغییر زمانه و نصایح اساتید

2009-11-23T20:18:00.001+03:30

درود

یک رفتار هست که از بعضی اساتید دیدم و خیلی تو ذوقم زده و چون امروز دیگه شورش در اومد ، تصمیم گرفتم راجع بهش مطلب بنویسم و احتمالا اگر دوباره استادی این مطلب زو ذکر کنه و البته حس کنم جنبه بحث رو داره ، دربارش با اون بحث کنم ...

رفتاری که منظورمه و احتمالا برای همه هم پیش اومده این هست که اساتید خودشون رو با دانشجوها مقایسه می کنن و کلی خودشون رو توی سر اونها میزنن و اظهار می کنن که زمان ما ال بود و بل بود و شما خیلی تنبل شدید و این چه طرز درس خوندنه و اگه اینجور پیش برید هیچی نمی شید و از این حرفها !

مطمئنا اولین برداشتی که از نوشته من به ذهنتون خطور می کنه اینه که شماها خیلی پر توقعید و اون استاده و حق گردن شما داره و اینجوری هم میخواد شمارو ترغیب کنه به درس خوندنه بیشتر ! یا ممکنه این حرفها درد دل شما هم باشه ... بهر حال ادامه مطلب طولانیه ولی فکر کنم ازش خوندن داشته باشه چون نتیجه هم فکری چند نفره ...

ولی من در همین جا رسما اعلام می کنم که حداقل برای شخص خود من و کسانیکه در اطرافم دیدمشون ذره ای این رفتارها جنبه ترغیبی نداشته و اون اساتیدی که دانشجوهاشون رو تشویق کردن و بعد بنوعی ترغیب کردن ، خیلی موثرتر بودن !

بحث من اینجاست که همه اساتید مطمئنا زحمت کشیدن و به اینجا رسیدن و اکثرا هم از راهی که رفتن راضی بودن و میخوان اون راه رو تبلیغ کنن ولی متاسفانه اختلاف سنی و بخصوص متوجه نشدن تغییر کردن زمانه ، باعث شده دوره ای که ما داخلش زندگی می کنیم که بدون شک عصر تکنولوژی هست رو درک نکنن ... خودشون بارها گفتن ما زمان شما که بودیم اون همه درس می خوندیم یا مثلا برای دیدن یه کیس مینی بوس می گرفتیم و می رفتیم می دیدیم ولی شماها فقط می خواید زیر کار در برید و از اینجور حرفها ...

من خیلی دقت کردم ، تا ورودیهای چند سال بالاترم ، ببینم واقعا اینجور افرادی پیدا میشن و مشکل از یه گروه خاصه یا نه ؟ دیدم واقعا اینطور نیست و همه یکجورن ... پس نشون میده تغییر زمینه پیش اومده و روش ها تغییر کرده ، چطور همه بلدن بگن فشار زندگی بیشتر شده و سنگها بزرگتر شدن ولی نمی تونن درک کنن که زندگی دانشجویی هم تغییر کرده ؟!

من به زندگی اطرافیان خودم که دقت می کنم می بینم واقعا دارن زحمت می کشن ، بر عکس خیلی از هم سن و سالانشون از زمانهایی که اونها دارن خوشی می کنن و گشت و گذار می کنن ، اونها وقتشون رو صرف درس خوندن می کنن و به ضرس قاطع در طول هفته بندرت یک دل سیر خوشی می کنن ... اون وقت شما بجای تشویق و دلجویی این دانشجو ، همین رو هم نادیده می گیرید ؟! اگر یک استاد دانشجوش رو تشویق و ترغیب نکنه ، پس کی باید دیگه اینکارو بکنه ؟! جامعه که دیدش این شده که شماها آقا یا خانم دکترها گنده دماغ برای پول رفتید به سمت این رشته و کار بلد نیستید و از این حرفها ، استاد هم که اونجور ، ما چه تقصیری کردیم که بخاطر علاقه اومدیم این رشته و باید این حرفارو تحمل کنیم ؟! راجع به جامعه که حرف نزنم ، سنگین تره ...

بخدا زمانه تغییر کرده ، تکنولوژی پیشرفت کرده ، خانواده ها کوچیکتر و گرفتاریها و نگرانیها بزرگتر شدن و طبیعتا فشار بیشتری به افراد وارد میشه ... اگه شما برای دیدن یه کیس بیمارستان عوض می کردید ، حالا یه چیزی اومده بنام اینترنت و ما کیس های اون طرف دنیا رو با یه سرچ ساده می بینیم ! اگه شما برای یاد گرفتن یک روش ساعتها وقت تو اورژانس صرف می کردید ، ما فیلمش رو از نت می گیریم و بعد با استفده از مولاژ و فانتوم اونهارو تمرین می کنیم ... نه اینکه از یک انسان بعنوان موش آزمایشگاهی استفاده کنیم ...

آقایون شما روزی 8-9 ساعت درس می خوندید ؟!! شبانه روز ما 24 ساعت بیشتر نیست ! از 7 و 8 صبح که می ریم بخش ، 3 بعد از ظهر می رسیم خونه ، حتی اگر نخوابیم و فقط خواسته باشیم یه غذا بخوریم و خواب شب داشته باشیم و استراحت ظهر رو هم حذف کنیم ، باز هم از شبانه روز بیشتر از 6 ساعت باقی نمی مونه !! بعدشم مگه جونمون رو از سر راه آوردیم ، پس زندگی چی میشه ؟! پس فرق ما با روبات چیه ؟!

تنها نتیجه ای که از اینجور حرفها می گیرم ، اینه که همشون بازخوردهای کمبود ها و اشتباهات همین اساتید در گذشته خودشون هست ...

بعدشم یه حرفی که بارها هم توسط بزرگان شنیده شده این بوده که مثل ما نشید و اگر میخواید مثل ما بشید ، خاکتون بر سرتونه ! سعی کنید بیشتر از ما بشید ! آقایونی که اظهار می دارید ما از شما خیلی پرت تریم ، فکر نمی کنم کسی هم بخواد مثل شما بشه ، زندگیتون خیلی خوب بوده ؟ نوش جانتون ! ما میخوایم روش خودمون زندگی کنیم !

امروز خیلی پیش خودم فکر کردم که اگر روزی دانشجویی پیدا کنم ، منم همین حرفها و رفتار رو پیش می گیرم ؟! بعد که دقت کردم دیدم تمام اساتیدی که بچه ها دوسشون دارم و از درسشون هم لذت می برن ، اکثرا از نظر سنی اختلاف سنی کمی با بچه ها دارن و این فقط و فقط می تونه نشانه این باشه که به بچه ها نزدیک ترن و زمانه رو درک کردن ... همین و بس !

البته شاید این مسائلی که گفتم در جامعه درسی من بیشتر باشه چون اکثر اساتید کم و بیش این راه هارو رفتن ولی تو رشته های لیسانسی ممکنه رشته ها و گرایش های اساتید نسبت به دانشجوها فرق کنه و البته کمتر با جمع های کوچیک بچه ها هم روبرو بشن ...

در هر حال اگر موافق این مطالب هستید ، خواهشا به هر طریق که به ذهنتون می رسه ، موافقت رو ابراز دارید ، ممون میشم ! حتی Share کردن مطلب ...

به امید موفقیت هر کسی که آرزو داره ...

بدرود

بی خبری

2009-11-22T23:39:00.000+03:30

درود

گاهی بهترین خبر بی خبریه و آدم در جریان خیلی چیزها و خبرها و اتفاقات قرار نگیره خیلی براش بهتره و آسوده تر زندگی می کنه ... چون بعضا هیچ کاری هم از دست آدم بر نمیاد و اون شنیدن فقط تشویش دهنی ایجاد می کنه

یه مثالی در همین رابطه هست که میگن اگه فال گوش کسی بایسته حرفی که می شنوه درباره خودشه ... و این مثال فکر می کنم از همون تفکر سرچشمه گرفته باشه

در کل چند وقتی هست یاد گرفتم در خیلی از موارد ناشنوا بشم یا اگر هم شنیدم ، نفهم بشم ! چون میشه در دروازه رو بست ولی در دهن مردم رو نمیشه ....

ولی فکر می کنم یک راه بهتر باشه که حکایت زیر رو در همین رابطه انتخاب کردم ! ...

فعلا بدرود

شخصي نزد همسايه اش رفت و گفت: گوش کن! مي خواهم چيزي برايت تعريف کنم.
دوستي به تازگي در مورد تو مي گفت....
همسايه حرف او را قطع کرد و گفت:
- قبل از اينکه تعريف کني، بگو آيا حرفت را از ميان سه صافي گذرانده اي يانه؟
- کدام سه صافي؟
- اول از ميان صافي واقعيت. آيامطمئني چيزي که تعريف مي کني واقعيت دارد؟
-نه. من فقط آن را شنيده ام. شخصي آن را برايم تعريف کرده است.
- سري تکان داد و گفت: پس حتما آن را از ميان صافي دوم يعني خوشحالی گذرانده اي. مسلما چيزي که مي خواهي تعريف کني، حتي اگر واقعيت نداشته باشد، باعث خوشحالي ام مي شود.
- دوست عزيز، فکر نکنم تو را خوشحال کند.
- بسيار خوب، پس اگر مرا خوشحال نمي کند، حتما از صافي سوم، يعني فايده، رد شده است. آيا چيزي که مي خواهي تعريف کني، برايم مفيد است و به دردم مي خورد؟
- نه، به هيچ وجه!
همسايه گفت: پس اگر اين حرف، نه واقعيت دارد، نه خوشحال کننده است و نه مفيد، آن را پيش خود نگهدار و سعي کن خودت هم زود فراموشش کني

علم و جهل

2009-11-21T14:19:00.001+03:30

درود

بزرگترین فقر بدون شک جهله و در این قضیه هیچ شکی نیست ... ولی اگه از یک منظر دیگه به قضیه نگاه کنیم ، علم هم میتونه دردسرساز و خودش عامل نگرانی و دلهره بشه و در خیلی از مواقع بی علمی و نداشتن اطلاعات باعث میشه سر و گوش ادم راحت تر باشه و خیلی از نگرانیها حتی به ذهنش خطور هم نکنه و در نتیجه زندگی آسوده تری داشته باشه ...

در همین رابطه یادمه یه مطلبی بعنوان سالپنجیت گذاشته بودم و یکی از موارد همین ایجاد دردسر رو ذکر کرده بودم ... حالا این دردسر مثبت هست یا منفی ، خود بحث جداگانه ایه ولی بهر حال وسواس و تشویش و نگرانی ذهنی خودش مسبب بسیار از امراضه

مشکل دیگه ای که حداقل کشور ما خیلی با اون روبروست و یکی از اطرافیان بهمون گوشزد کرد این بود که در کشور ما طبقه بندی و کلاسه بندی علم صورت نگرفته و متاسفانه 80% افراد در مورد علومی که بهشون مربوط نیست و اصلا تخصصی ندارن به خودشون اجازه میدن که اظهار نظر کنن و در اکثر مواقع این اظهار نظرها بر پایه اطلاعات و برداشت های غلط هست ...

البته این مساله با اینکه آدم باید اطلاعات عمومیش خوب و قوی باشه تناقضی نداره و فقط مهم فکر کردن و بعد صحبت کردن هست ... عجب درد بدیه این قضیه !!

شاید بزرگترین فقر ، جهل باشه ولی مطمئنا علم ناقص هم چندان مفید تر و ارزشمند تر نیست .... فکر می کنم با ارزش ترین حالت استفاده بجا از علم و استفاده از اون در جهت کمک به خلق و هم چنین رضایت خدا و خود آدم هست ...

اتفاقا چند روز پیش در همین رابطه به مطلب زیر برخوردم که فکر کنم نقلش بجا باشه ...

فعلا بدرود

روزی مردی داخل چاله ای افتاد و بسيار دردش آمد ...

یک روحانی او را دید و گفت :حتما گناهی انجام داده ای!

یک دانشمند عمق چاله و رطوبت خاک آن را اندازه گرفت!

یک روزنامه نگار در مورد دردهایش با او مصاحبه کرد!

یک یوگيست به او گفت : این چاله و همچنين دردت فقط در ذهن تو هستند در واقعيت وجود ندارند!!!

یک پزشک برای او دو قرص آسپرین پایين انداخت!

یک پرستار کنار چاله ایستاد و با او گریه کرد!

یک روانشناس او را تحریک کرد تا دلایلی را که پدر و مادرش او را آماده افتادن به داخل چاله کرده بودند پيدا کند!

یک تقویت کننده فکر او را نصيحت کرد که : خواستن توانستن است!

یک فرد خوشبين به او گفت : ممکن بود یکی از پاهات رو بشکنی!!!

سپس فرد بیسوادی گذشت و دست او را گرفت و او را از چاله بيرون آورد...!

آرزوها

2009-11-20T14:54:00.001+03:30

مروري بر آرزوهای ویکتور هوگو براي شما

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی،
و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد،
و اگر اینگونه نیست، تنهائیت کوتاه باشد،
و پس از تنهائیت، نفرت از کسی نیابی.
آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد،
بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کني.

برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،
از جمله دوستان بد و ناپایدار،
برخی نادوست، و برخی دوستدار
که دست کم یکی در میانشان
بی تردید مورد اعتمادت باشد.

و چون زندگی بدین گونه است،
برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی،
نه کم و نه زیاد، درست به اندازه،
تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد،
که دست کم یکی از آنها اعتراضش به حق باشد،
تا که زیاده به خودت غرّه نشوی.

و نیز آرزومندم مفیدِ فایده باشی
نه خیلی غیرضروری،
تا در لحظات سخت
وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است
همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرِ پا نگهدارد.

همچنین، برایت آرزومندم صبور باشی
نه با کسانی که اشتباهات کوچک میکنند
چون این کارِ ساده ای است،
بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر میکنند
و با کاربردِ درست صبوری ات برای دیگران نمونه شوی.

و امیدوام اگر جوان كه هستی
خیلی به تعجیل، رسیده نشوی
و اگر رسیده ای، به جوان نمائی اصرار نورزی
و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی
چرا که هر سنّی خوشی و ناخوشی خودش را دارد
و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند.

امیدوارم سگی را نوازش کنی
به پرنده ای دانه بدهی، و به آواز یک سَهره گوش کنی
وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می دهد.
چرا که به این طریق
احساس زیبائی خواهی یافت، به رایگان.

امیدوارم که دانه ای هم بر خاک بفشانی
هرچند خُرد بوده باشد
و با روئیدنش همراه شوی
تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد..

بعلاوه، آرزومندم پول داشته باشی
زیرا در عمل به آن نیازمندی
و برای اینکه سالی یک بار
پولت را جلو رویت بگذاری و بگوئی: این مالِ من است.
فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان اربابِ دیگری است!

و در پایان، اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی
که اگر فردا خسته باشید، یا پس فردا شادمان
باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید.

اگر همه ی اینها که گفتم فراهم شد
دیگر چیزی ندارم برابت آرزو کنم!

وظیفه شناسی

2009-11-19T02:32:00.004+03:30

درود

از قدیم میگن ترک عادت موجب مرض است و خودمم به اینکه تقریبا هر روز وبلاگ رو اپدیت کنم عادت کرده بودم ولی همونطور که قبل از شروع ترم هم گفته بودم ممکنه روزهایی پیش بیاد که سوژه جالبی برای نوشتن نداشته باشم یا اینکه سوژه قابل نوشتن تو وبلاگ نداشته باشم و بهمین خاطر این چند روز با عرض شرمندگی وبلاگ آپدیت نشد و ذکر روزنامه وار و اخبار وار اتفاقات رو هم خودم شخصا نمی پسندم ...

مطالبی که امروز به ذهنم رسید در مورد وظیفه شناسی و مسئولیت پذیری و بطور کلی اصول اجتماعی هست ... این قضیه بنظر من اگر تو کسی وجود داشته یکی از نشانه های رشد عقلی و فکری هست یا حداقل میتونه تا حدی زیادی تربیت و فرهنگ شخص رو حداقل به من یکی نشون بده ...

این وظیفه نشناسی میتونه دو منشا داشته باشه ، یکی اینکه طرف واقعا تو باغ نباشه و یا بهش یاد ندادن و یا اینکه خودش ذاتا و کلا آدم بی فکر و بی توجهی هست و طبعا از اینجور افراد نمیشه توقع آنچنانی کرد اگرچه سن شناسنامه ای یه چیزهایی رو اقتضا می کنه و از بعد از سنین خاصی انتظار برخی شعور ها و رفتارها کاملا محتمله ولی تا قبلش میشه چشم پوشی کرد و انتظار نداشت

حالت دوم این هست که بعضی افراد واقعا از خود راضی هستن و بقیه براشون اهمیت ندارن و این باعث بی فکریشون شده ... اینجور افراد در نگاه اول و برخورد اول برای اطرافیانشون عذاب آور هستند ولی در برخوردهای بعدی اطرافیان کاملا بهشون عادت کردن و در نهایت خودشون هستن که ضربه میخورن چون برای دیگران اهمیتی قائل نیستن و میگن دل به دل راه داره و بهمین خاطر کم کم کسی هم براشون تره خورد نمی کنه و ارزش قائل نمیشه

البته از یه دیدگاه دیگه وظیفه شناسی میتونه با شخصیت آدمها ارتباط داشته باشه و انسانهایی که علاوه بر خودشون به فکر مردم هم هستن ، در نهایت وظیفه شناسی رو هم بجا میارن و در نقطه مقابل همون دسته دوم قرار میگیرن که گفته شد

حالا اینکه رفتار انسان در قبال این بی توجهی ها و وظیفه نشناسی ها چه باید باشه ، خودش جای بحث و مطالعه داره ... شخصا فکر می کنم کسانیکه از دسته دوم هستن ، معمولا به اون رشد فکری رسیدن که فقط برای خودشون ارزش قائلن و به همین خاطر حتی تذکر دادن به اینجور جز وقت تلف کنی شاید ارزش دیگه ای نداشته باشه ... ولی اون دسته اول حداقل یکبار بصورت عملی و یکبار بصورت زبانی باید گوشزد بشن و در صورت تکرار در موردشون فکر دیگه ای کرد !

و از طرفی ممکنه این وظیفه نشناسی عیب افراد نباشه و چیزی نیست که بخاطر بشه از کسی خورده گرفت ! و بطور کلی وظیفه نشناسی شاید اینقدر ارزش نداشته باشه و در نهایت اطرافیان با اون کنار میان ولی انصافا وظیفه شناسی بخصوص در سنینی که انتظار نمیره ، چیز لذت بخش و درخور توجهی هست و روی دید اجتماعی خیلی تاثیر می گذاره

مطمئنا تربیت خانوادگی و فرهنگ چیزی هست که زیاد مورد ارزیابی صحیح قرار نمی گیره و بعضا مسائل مادی و مالی بعنوان فرهنگ شناخته میشن در حالیکه میشه گفت هیچ ارتباط خطی بین اینها وجود نداره و چه بسا دقیقا برعکس این قضیه اتفاق بیفته ... این تنگ نظری و کوته فکری متاسفانه بسیار رایج شده و به سرعت هم در حال گسترش هست اگرچه در نهایت خورشید پشت ابر نمی مونه !

باشد که رستگار شویم ...

تا بعد ، فعلا بدرود

پ ن : خیر الامور اوسطها ! ...

پ ن 2 : تقابل بین شادی و غم ... یک تار مو بیشتر فاصله نیست

انرژی مثبت

2009-11-15T16:35:00.001+03:30

درود

ارتباط بین روح و روان از یک طرف و جسم از طرف دیگه ، یکی از جالب ترین ، عمیق ترین ، پیچیده ترین و ناشناخته ترین ارتباطاتی هست که در عالم وجود داره و هر چقدر هم شناخت ازش بیشتر میشه ، پیچیدگیش بیشتر میشه و عملا یک در که باز شد ، 3 در جدید پیش میان که عین بیابان برهوت پهناور هست ...

اثراتی که روح روی جسم می گذاره حداقل برای شخص من و تجربه شخصی ای که کردم ، کاملا قابل درک و حتی قابل لمس شده ، بطوریکه میتونم پیش بینی ( نه پیش گویی ! ) کنم که در کارهای روزانه ام و تصمیماتم تا چه حد موفق خواهم بود ... نمیدونم این بر میگرده به شناختی که من از خودم پیدا کردم یا وابستگی متقابل جسم و روحم به همدیگه و اثر بخشی روح روی جسم ...

یک چیزی که مثل اینکه توی یوگا یاد میدن ، دادن و گرفتن انرژی مثبت و داشتن انرژی و نگاه مثبت به کارهاست ... اگرچه چندان اعتقاد ندارم که یوگا در دادن انرژی مثبت موثر هست و بیشتر نتیجه تلقین میدونم ولی بهر حال نسبت به انرژی مثبت کاملا معتقدم و همونطور که گفتم اثرش رو دیدم

یعنی روزهایی که انرژی مثبت پیدا کردم ، حالا بهر نحوی و از طرق و اشخاص گوناگون ، در اکثر کارها و تصمیماتم از خودم راضی بودم و تا جایی که دست من بوده ، از خودم راضی بودم ( البته این لزوما و مطمئنا دلیل بر درست بودن اون تصمیمات نیست و مطمئنا هیچ کس عالم دهر و معصوم نیست ... ) ولی بر عکسش که بیشتر هم برام اتفاق افتاده ، روزهایی که انرژی مثبت نداشتم ( نه اینکه لزوما انرژی منفی داشتم ) نه تنها در اکثر تصمیماتم شبهه داشتم ، بلکه بصورت سلسله وار نتایج و عواقب بد تصمیماتم رو دیدم و عملا در زمره روزهای بدم قرارشون دادم !

نمود ( چیزی که در اکثر پست های من نقش پر رنگی داشته ! ) و نشانه انرژی مثبت در خیلی از کارها دیده میشه ، از تمرکز برای انجام کارها گرفته ( که بزرگترین و ملموس ترین نمونه اش هنگام درس خوندنه ) تا همون اتخاذ تصمیمات بجا و به موقع ... حتی در کارهای فیزیکی هم نمود این قضیه بارز هست ... مثلا در دستخط آدم یا دقت در کارهای ورزشی و و و ...

دوام اثر بخشی این انرژی مثبت بسته به دلیلش میتونه خیلی دوام و برد داشته باشه و حتی یک اتفاق کوچیک در ظاهر و عمیق در باطن ، میتونه روحیه آدم رو برای یک عمر عوض کنه ...

اتفاقا امروز یکی از اساتیدی که خیلی دوست و قبولش دارم و از معدود اساتید و بطور کلی اعضای دانشگاهمون هست که اعتقادات ایدئولوژیک داره ( چون رشته ای که ما توش تحصیل می کنیم و بقیه هم با اون در ارتباط هست ، به عمل نوع کار و البته حجم کار ، به شدت دچار روزمرگی هست و حتی فرصت فکر کردن و تشکیل ایدئولوژی هم پیدا نمیشه چه برسه به بیان و تبیین اون ... امیدوارم روزی برسه که این تک بعدی بودن خیلی کم رنگ بشه ) صحبتی کرد که در رابطه با همین موضوعات بود و البته در رابطه با بحثی که یکبار دیگه هم من راجع به اثر تلقین در بهبودی کرده بودم ... نظر استاد محترم این بود که روان نه تنها بر سیستم ایمنی صد درصد اثر داره بلکه بر تمام جسم آدم تاثیرگذاره ... بعد از شنیدن این حرف بیش از پیش آرزو کردم که این رابطه توضیح و تبیین داده بشه تا مطمئنا انقلابی در درمان بیماریها پیش بیاد و البته انقلابی در علم روانپزشکی !!

بهر حال صحبت در این رابطه زیاد هست و شیرین ...

امیدوارم هر روزتان با انرژی مثبت شروع بشه ...

فعلا بدرود

پ ن : به شدت از تحت نظر بودن و گیر دادن کسی بهم و اینور چیزها بدم میاد ... فکر میکردم حداقل 2 سال دیگه زمانی باشه که تحت کلید شدن قرار بگیرم ولی مثل اینکه از همین ترم اول بالینی باید خودم رو آماده می کردم ... بهتر ! چون زودتر پوست کلفت میشم !! تحمل بی منطقی سخت تر از تحمل آدم بی منطق هست ! بخصوص اگر سلسه مراتب باعث بشه نتونی از حقت دفاع کنی !! قدرت هم جنبه میخواد ...

یاد این افتادم که بچه ها تو دبستان از سال اول آرزو می کنن تا سال پنجمی بشن ... مثل اینکه این آرزو (!) سیری ناپذیره !

حد و مرز

2009-11-15T01:06:00.004+03:30

درود

یکی از سخت ترین کارها تو زندگی حداقل برای من رعایت کردن حد و حدود و عبور نکردن از مرزهاست ... خیلی وقتها مرزهایی رو نمی شناختم که ازشون رد بشم و بهمین خاطر ازشون رد شدم و خیلی وقتها هم شده که مرزی رو می شناختم و نتونستم ازش عبور نکنم و دفعاتی هم شده که مرزها رو می شناختم و تا مدتی هم رعایتشون کردم ولی خویشتن داری کافی نداشتم و بالاخره یک جایی به آستانه رسیدم .. البته موقعیت هایی هم بوده که مرزهایی رو رعایت کردم و بدشت هم اثرات و فوایدش رو حس کردم

یکی از این مرزها و حد و حدودها در مورد منت گذاری هست ... کلا یه اصطلاحی هست که میگه کار خوب کردن سخته ولی حفظ ارزش اون خیلی سخت تره و این بیشتر از هر چیزی بر میگرده به منت ...

ولی مواردی پیش میاد که بعد از اینکه برای کسی کاری خوبی انجام دادی و واقعا هم قلبی بوده و حتی مشقات زیادی هم تحمل کردی ، اون کس بعد از مدتها و از همه جا بی خبر یا حتی بعضا با خبر ، توقع بیجایی از آدم می کنه و همین باعث میشه واقعا نتوان خویشتن داری کرد ... اگرچه ممکنه این خویشتن داری نکردن و طبعا بدنبالش منت گذاشتن ارزش اون کار رو خیلی کم و یا حتی از بین ببره ولی جدا صبر و تحمل هم آستانه ای داره ... واقعا بزرگترین امتحان زندگی همین صبره ... در هر جایی و هر لحظه و زمان بدرد میخوره و سنجیده میشه

یکی از اصطلاحات زیبا و پر کاربردی که به گوش میخوره این هست که کاری رو که برای خودت می پسندی برای دیگران هم بپسند و کاری رو که برای خودت نمی پسندی ، برای دیگران هم نپسند ... همین باعث میشه وقتی از منت گذاشتن ابا داشته باشم طبعا از منت شنیدن هم خیلی خوشحال نشم ... یکی از اون اخلاقهای خاصی هست که تقریبا اصلا نمی تونم تحمل کنم و از مواردی هست که خونسردی در کنار زودجوشی قرار میگیره !

در نهایت مشکل و سوال اصلی به اونجا بر میگرده که کارهای خوب باید واقعا قلبی باشن و شکی هم توی این قضیه نیست ولی واقعا میشه مرزی رو رعایت کرد و کاری رو به روی کسی آورد بدون اینکه برداشت منت گونه ازش بشه ؟! فکر می کنم شدنی باشه ولی خیلی متکی به اتفاقات هست و اگر دری به تخته بخوره و صحبت خاصی پیش بیاد ( حتی پس از مدتها ) می توان اون مورد رو هم ذکر کرد .... شاید بهترین حالت این باشه ... وگرنه باید وارد وادی امتحان سخت و طاقت فرسای صبر شد !

مرز رعایت کردن در خیلی از جاهای دیگه هم نمود داره و بنظر من یکی از نشانه ها و نمادهای تکامل و بلوغ فکریه ... مرز بین غرور و خضوع ، مرز بین دوستی و دشمنی ، مرز بین انتخاب خوب و بد ....

همه اینها در تک تک لحظات زندگی جلوی پای ما قرار می گیرن و در اینجور مواقع و در گاهی لحظاتش فقط خود شخص آدمی هست که باید بر اساس عقل و اختیار خودش انتخاب کنه و طبیعتا نتایج خوب و بدش هم مختص به خود اون فرده ... و اینجاست که عیار هر فردی شناخته میشه و بر اساس اون پاداش یا عذاب می بینه ... اگر در کارهای گروهی باشه که ممکنه نتایج خیلی بزرگتری بدنبال داشته باشه

حتی یک دفعه انتخاب خوب یا بد میتونه تاثیر بسزایی روی اطرافیان بگذاره و مسیر زندگی رو بالکل عوض کنه

باشد که رستگار شویم ...

بدرود !

پ ن : هر چی بیشتر فکر می کنم ، اعتقادم به شانس کمتر میشه ... شانس نتیجه تاخیری خیلی از انتخاب های ماست ... بیشتر به این قضیه اطمینان پیدا می کنم که شانس و قسمت توجیهاتی هستن که از قدیم خورانده شدن و تبدیل شدن به یه عامل فرار و سرکوب و توجیه انتخاب های غلط ... البته بحث قسمت یخورده متفاوته و صرفا باید جوری بشه که هر چیزی رو به اون نسبت بدهیم ...

فقط هنوز توجیهی برای بد شانسی ها و خوش شانسی های کاملا بارز و مطلق بعضی افراد پیدا نکردم ! اگر توجیهی پیدا کنم ، مطمئنا اعتقادم به صفر نزدیکتر میشه ... فعلا فکر می کنم خوش شانسی ها و بد شانسی تنها در مورد مسائل مادی زندگی هست و معطوف میشه به ظواهر ... در نتیجه عملا اعتقاد به خوش شانسی و بد شانسی بر میگرده به میزان مادی بودن آدم !

زمان

2009-11-14T02:08:00.003+03:30

درود

درگیری من با زمان و کلیه مشتقاتش اعم از زمانه و زمان بر و ... چند وقتی هست شروع شده و هنوز هم ادامه داره ... بارها تو این چند روز از گرفتاریهای متعدد نوشتم ولی تو این دو سه روز واقعا کم آوردم و حتی فرصت نوشتن هم پیدا نکردم ، با اینکه ارواح سرم روز تعطیل بود و باید زمان فراغ بیشتری پیدا می کردم ولی هم کمبود زمان پیدا کردم هم کمبود فرصت فکر کردن !

یادمه یه بزرگی گفته بود اگه میخوای موفق بشی ، زمانی از روز رو صرف فکر کردن در مورد خودت بکن و بنده تنها فرصتی که این روزها پیدا می کنم هنگام رانندگیه ... اون هم که بقول استاد گرامیمون تو کشور ما علاوه بر حواس پنج گانه ، 25 حواس دیگه هم نیاز هست تا 5 جهت رو آدم مراقبت کنه و براش اتفاق خاصی نیفته !! و طبعا فرصت و تمرکز چندانی برای فکر کردن پیدا نمیشه و اگر هم پیدا بشه یا خود آدم و ماشینش تلف میشه یا یه بدبخت دیگه !

جدا درگیری جالب و مضحکی با زمان پیدا کردم ، گاهی پیش میومد که زمان برام کند می گذشت و آرزو میکردم کاش عقربه ها سریعتر جلو می رفتن و روز به پایان می رسید تا انشالله روز بعد اتفاقات جالب تر و متنوع تری بیفته ... گاهی اینقدر روز شیرین بود و اتفاقات خوشی می افتادن که آرزو می کردم هرگز اون روز یا اون دوران به پایان نرسه ، گاه اینقدر کار پیش میومد که تو یک روز مجبور بودم همشو انجام بدم و طبعا آرزو می کردم شبانه روز بیشتر از 24 ساعت باشه ...

اما درگیری اخیرم جالب ترین موردش بود و در عین حالی که آرزو می کردم شبانه روز بیشتر از 24 ساعت باشه ، به شدت آرزو داشتم زمان سریعتر پیش بره و روز به پایان برسه ...

کلا یه اصطلاحی هست که میگه در همیشه روی پاشنه نمی چرخه یا اینکه یک سیب تا از آسمان بیاد روی زمین هزار تا چرخ میخوره ولی عملا این درب ما تبدیل شده به درب ورودی رستوران و عین فرفره دور خودش می چرخه !! بخاطر همین نه از اتفاقات ناگوار ناراحت و متعجب میشم نه از اتفاق خوشایند چندان خوشحال و سرخوش ... چون میدونم هیچ کدومش پایدار نیست و فقط آرزو می کنم که این دفعه خوشی یه کم بیشتر دوام بیاره و ناخوشیه سریعتر بگذره و دیرتر برگرده ! ...

در مورد زمانه هم که زیاد نوشتم و نیازی به توضیح و درگیری دوباره نداره و جمله کلیشه ای زمانه خیلی بد شده ، مطمئنا آویزه گوش همه شده ! ولی جنبه دیگر قضیه همراهی و همگامی با زمانه هست ... درست مثل On time و In time و At time بودن بنظرم آدمها نسبت به زمانه سه جور هستن : همراه ، عقب تر و جلوتر ...

مطمئنا حالت اول بهترین حالت و کم دردسرترین و کم هیجان ترین راه هست ... جلوتر از زمانه بودن هم پر هیجان ترین و لذت بخش ترین حالته و اتفاقا خیلی هم کم پیدا میشه ... ولی شایع ترین حالت همون عقب بودن از زمانه هست و حداقل توی جامعه ای که ما توش زندگی می کنیم به وفور یافت میشه ... یکی از بزرگترین و بهترین نمودهاش تکنولوژیه ...

بطور کلی نسبت به تکنولوژی همراه بودن خیلی سخته و هم بسیار وقت گیر هست هم بسیار هزینه بر و غیر مقرون به صرفه ... شکی هم توش نیست

ولی تا حدی میشه چند پله عقب تر از تکنولوژی حرکت کرد و هم لذت برد و هم عقب نیفتاد ولی متاسفانه مشکلی که جامعه ما گرفتارش شده عقب افتادن چند فرسخی از تکنولوژی هست و هر چقدر هم که سرعت این عقب افتادگی کمتر بشه باز هم بدموقع و بدجایی عقب افتادیم و بطور عام که بررسی کنیم خیلی خیلی فاصله داریم و مشکل اینجاست که بعلت شتابی که پیشرفت گرفته ، هر لحظه هم عقب افتادگی غیر قابل جبران تر و دور از دسترس تر میشه ...

امیدوارم روز به روز این عقب افتادگی کمتر بشه و حسرت خیلی چیزها و امکانات پیش پا افتاده رو نخوریم ... آرزوی بزرگی نیست .... اگر از من بپرسن اگه دوباره متولد شدی میخوای کجا دنیا بیای ، باز هم میگم همین جا .. چون لاقل طعم زندگی رو می چشیم و طعم چیزهایی که با چنگ و دندون به دست میاریم رو واقعا حس می کنیم ...

در آرامش ، شاد و سرخوش باشید و بمانید ...

فعلا بدرود

موفقیت

2009-11-11T22:48:00.002+03:30

درود

موفقیت عوامل زیادی داره و شاید خیلی ها بدون توجه به این عوامل از به موفقیت رسیدن یک فرد تعجب می کنن یا بهش غبطه می خورن یا سعی دارن موفقیتشو زیر سوال ببرن ...

این عوامل هم وابسته به خود شخص هستن ، هم وابسته به محیط ... از استعداد و هوش و توانایی فیزیکی گرفته تا شرایط خانواده و اجتماع و شهر و ...

ولی یکی از مهم ترین عوامل موفقیت بنظر من استعداد یابی و استفاده از استعداد ها در جای مناسب و وقت مناسب هست ... اگر این استعداد با علاقه در هم آمیخته بشه ، مطمئنا دیر یا زود ثمره ی خودش را در زندگی نشون میده و فرد به موفقیتی که آرزوش رو داره میرسه ، حالا اگر آدم جاه طلبی باشه حداقل به درصدی از موفقیتش میرسه و شاید انتظارش از خودش برآورده نشه ، ولی مطمئنا از نگاه جامعه آدم موفقی شناخته میشه

نکته ای که من تو این چند وقت بهش توجه کردم ، برای رسیدن به موفقیت آدم باید از لحاظ فیزیکی هم وقت و نیرو بگذاره ... یعنی موفقیت واقعی و قلبی هرگز یوهویی نصیب کسی نمیشه و کسانیکه اطراف ما هستن و یوهویی به سودهای مالی کلان رسیدن اینها در بطن قضیه اکثرا انسانهای موفقی نیستن و آدم باید زندگی اینهارو بطور کلی زیر نظر بگیره تا بتونه در مورد موفقیتشون اظهار نظر کنه

وقتی به زندگی و رفتار یکی از همین ادمهای موفق که در اطرافم هستن دقت کردم ، متوجه شدم به چیزهایی که رسیده کاملا حقش بوده ... جدای از استعداد و علاقش ، نداشتن بخل علم و دلسوزی یکی از عوامل بارز در این موفقیت بودن ... یعنی شاید این فرد از لحاظ وقتی خیلی خیلی محدود تر از بقیه همکارانش باشه ولی با برنامه ریزی ( یکی از ارکان بی بدیل و بی شک و شبهه موفقیت ) و البته دلسوزی نه تنها به همه کارهای روزانش میرسه ، بلکه اکثر کسانیکه با او سر و کار دارن هم راضی هستن و اظهار گله نمی کنن

در مورد دلسوزی گفتم ، در رشته ای که هستم بابت این بحث دلسوزی خیلی بحثه و اینکه ادم باید واقعا فقط دلسوزی برای مردم داشته باشه ( Empathy ) یا اینکه واقعا با اونها اظهار همدردی کنه و درد اونهارو درد خودش بدونه ( Sympathy ) ...

مطمئنا هر دوش این روزها خیلی کم پیدا میشن و مسائل اقتصادی اینقدر تاثیرگذار شدن که انسانیت در وهله دوم یا حتی چندین و چندم قرار گرفته ولی باز هم همین دلسوزیها باعث شده خیلی ها پله های موفقیت رو خیلی خیلی سریعتر طی کنن ...

بطور کلی و از لحاظ منطقی ، پزشکی موفق و خوب هست که با مریض سمپاتی نکنه و بتونه مرز را نگه داره چون بهر حال پزشکی دو سر طیفه ، ممکنه مریض رو به بهبودی بره ، ممکن هم هست که به سمت اون دنیا سیر کنه و خیلی از مواقع قابل پیش بینی نیست و بهمین دلیل سمپاتی ممکنه اثرات جبران ناپذیری روی پزشک بگذاره و همچنین در کارش هم تاثیر گذار بشه ...

با این حال من شخصا نمیتونم فعلا اظهار نظر کنم ولی در همین حد میدونم که دلسوزی هم یکی دیگه از ارکان موفقیت هست ...

با آرزوی موفقیت برای همه و استفاده بجا از وقت و استعداد و شرایط ...

فعلا بدرود

پ ن : امروز بقایای ارتش 50 هزار نفره کوروش کبیر بنام کمبوجیه که 2500 سال پیش در صحرای مصر دچار طوفان شن شدن و بالکل غیب شدن ، پیدا شد و افسانه ای که خیلی ها سعی داشتن اون رو کتمان کنن ، به واقعیت نزدیک تر شد ... من که یادم نمیاد در مورد همچین ارتشی در کتاب تاریخمون خونده باشم ( و بیش از پیش برای خودم متاسف شدم که چرا دنبال این علاقم نرفتم و براش وقت نگذاشتم ) حالا هم که به بالکل قرار شد حذف بشن ولی ، فکر می کنم وظیفه ما باشه که با زنده نگه داشتن اون تاریخ ، سعی در پیشرفت دوباره داشته باشیم

دلتنگی

2009-11-10T21:54:00.001+03:30

درود

گاه و بی گاه دلم میگیره و اکثرا دلیلش رو می فهمم ولی بعضی اوقات هست که اصلا نمیتونم دلیل منطقی براش پیدا کنم ... تنها چیزی که به ذهنم میرسه دلتنگ شدن هست ... دلتنگ شدن نسبت به کسانیکه تو زندگی برام ارزش داشتن و خیلی دوستشون دارم و متاسفانه الان در کنارم یا حداقل در دسترس هم نیستن ...

گاه همین دلتنگ شدن باعث میشه از دیدن دوستانی که خیلی از همنشینشون لذت می برم ، سر باز بزنم چون بعد از اینکه رفتن بدجور دلم میگیره و عملا هر چقدر هم که از محضرشون استفاده کنم ، باز هم کم میاد ... ولی از طرفی حیفم میاد همین فرصت کوتاه رو از دست بدهم و سعی می کنم نهایت استفاده رو ببرم .. حتی اگر از لحاظ وقت خیلی خیلی محدود باشم و حتی برنامه هامم بهم ریخته بشن ، باز هم لذتی که از دیدار یک دوست و یک دوستدار می برم ، خیلی برام دلچسبه

گاه شده حتی یک نگاه گذرا و یا یک احوالپرسی ساده ، انرژی و نیروی مثبتی درونم ایجاد کنه که بیشترین نمودش رو در درس خوندن و تمرکزم بهم نشون داده ...

تا دیروز فکر می کردم عقب افتادن از برنامه هام و بخصوص برنامه های درسیم بعلاوه یک سری کم کاری هایی که در برنامه های فوق برنامم حس کردم ، باعث شده اینجور بشم ولی اتفاقا بطور غریبی برنامه ها تو این چند روز اگر چشمشون نزنم خوب پیش رفتن و اون کمبود هم تا حدی جبران شده ...

مطمئنا نکته بارزی که در زندگی بهش پی بردم این بوده که ترک عادت در هر زمینه ای موجب مرض است ... تغییر اعتقادات و رفتارهایی که در سالیانی که گذشت به خودم دادم ، باعث شده تا الان کمی براشون احساس دلتنگی کنم و بخصوص اطرافیان تو این قضیه خیلی موثر بودن ... حتی کارهای روزانه ای که ترک شدن و یا دیدار های روزانه ، همه اینها اگر یک روز اتفاق نیفتن ، احساس غریبی به آدم دست میده

ولی از شرایط فعلیم راضی ام چون فکر می کنم در آینده خیلی از این کارها قابل انجام هستن و تقریبا به هیچ وجه اثرات جبران ناپذیری از خود بجای نمی گذارن چون تماما چیزهای مادی هستن ... پرداختن به بخش های معنوی زندگی و رسیدن به چیزها و کارهایی که شاید در آینده فقط خاطراتشون قابل برگشت باشن ، ارزش بیشتری برام پیدا کردن و خدارو شکر رضایت قلبی هم به خودم دادن هم اطرافیان خوب درکم کردن و بهم کمک می کنن .... امیدوارم مسیر بدی رو انتخاب نکرده باشم که در آینده پشیمون بشم ...

مسیری که تقریبا در مقایسه با همه هم کلاسان بر خلاف جریان آب و خلاف عرفه و تا حدی غیر معقول و ... !

البته مسلما در این روزها اتفاقات کوچیک دیگه ای هم تو زندگی کاری برام افتادن که شاید اینقدر کم ارزش باشن که حتی نخوام انرژیمو صرف تایپ کردنشون بکنم ولی جدا در قبال خیلی هاش فقط میتونم خنده تلخی بکنم ...

آدم در خیلی از کارها دست خدا رو می بینه ولی در همچین لحظاتی واقعا می فهمه هیچ چیز و هیچ یاوری بالاتر و نزدیکتر و مستدام تر از خدا به انسان نیست ...

باشد که همه رستگار شویم ... بدرود

شور

2009-11-09T23:16:00.000+03:30

درود

خستگی مفرط و البته حوادث غیر مترقبه ی پشت سر هم باعث شدن به شدت از لحاظ ذهنی و برنامه ریزی دچار آشفتگی بشم ... اتفاقات دانشگاه هم که دچار روزمرگی شده و چیز جدیدی نیست .. جز یک سری کوته نظریها و افراط ها و تفریط ها که هیچگاه مورد پسندم نبودن ... بارها گفتم و باز هم بیش از پیش به این نتیجه رسیدم که لذت بردن از زندگی و شرایط حال و استفاده بجا از شور جوانی ، شاید مهم ترین کاری باشه که باید انجام دهیم و باید دست به کارهایی بزنیم که واقعا دلمون میخواد

یه متن جالب تو یکی از سایتها خوندم که نوشته بود کلا آدم تو زندگیش سه مقطع داره و هر مقطعی خصوصیت خاص خودش رو داره ، در مقطع کودکی و نوجوانی آدم شور داره ، وقت هم داره ولی پول نداره ! در مقطع جوانی پول داره ، شور هم داره ، ولی وقت نداره ! در مقطع میانسالی و پیری ، وقت داره ، پول هم داره ولی شور نداره ...

پس شاید اصلی ترین چیز و غیر قابل جبران ترین چیز همین شور باشه که باید ازش نهایت استفاده رو برد و من مطمئئم خدا هم اینقدر بی انصاف نیست که مساله کم ارزش نمره ، باعث ایجاد دردسر بشه ...

چون ذهنم منسجم نیست و شاید هنوز دچار کنفوزیون بعد از خواب و البته کم خوابی هستم ، مطالب رو نمی تونم زیاد بسط بدم و هر چی بنویسم گنگ و نامفهمومه ...

چند جمله زیر بی نهایت زیبا و پر محتوا بودن ... سعی می کنم مطالب رو صرفا برای پر کردن وبلاگ و صفحه انتخاب نکنم و اکثرا بر اساس علایق خودم هستن ... امیدوارم مورد پسند بقیه هم واقع بشه

فعلا بدرود

پ ن : از صمیم قلب برای تمام بیماران آرزوی شفای عاجل دارم بخصوص برای کسانیکه در تنهایی دچار گرفتاری شدن ... خانواده نعمتی هست که هر گز نباید ازش غافل شد ... نگرانی که برای یکی از دوستان بسیار خوبم پیش اومده خیلی ناراحتم کرد و فقط همین که به خیر گذشته همه رو دلداری میده ...

پل سارتر: از همه اندوهگین تر کسی ست که از همه بیشتر می خندد

وین دایر : این شما هستید که به دیگران می آموزید که چگونه با شما رفتار کنند

مارکز : هرگز وقتت را با کسی که حاضر نیست وقتش را با تو بگذراند نگذران

جیمز آلن : شما به همان اندازه که بخواهید کوچک و به همان اندازه که اراده کنید بزرگ می شوید

شریعتی : بگذار که شیطنت عشق چشمان تو را به عریانی خویش بگشاید..هرچند آنجا شاید جز رنج وپریشانی

نباشد اما زندگی با چشمان بسته را به خاطر آرامش تحمل نکن

فرق بین آسان و مشکل

2009-11-08T23:56:00.001+03:30

درود

باز هم امروز بالکل اتفاقات غیر مترقبه ای برام افتاد و اصلا فرصت نوشتن پیدا نکردم و حتی فرصت نت گردی روتین رو هم پیدا نکردم ! ولی خوشبختانه یکی از خوانندگان که همیشه من رو مورد لطف خودشون قرار دادن و از نظراتشون بهره بردم ، یه متن دو زبانه ی قشنگ از طریق نظرات فرستاده بودن که حیف دیدم تو صفحه اصلی نگذارمش و احیانا کسی اون رو نبینه ... ضمن تشکر دوباره ، امیدوارم مضمون این متن که شاید مضمون مشترک خیلی از از نوشته ها و افکار من بوده ، مورد پسند قرار بگیره و بطور پسندیده هم ازش استفاده کنیم ...

فعلا بدرود

----------------------------------

Easy is to dream every night
Difficult is to fight for a dream

خوابیدن در هر شب آسان است
ولی مبارزه با آن مشکل است

Easy is to show victory
Difficult is to assume defeat with dignity

نشان دادن یپروزی آسان است
قبول کردن شکست مشکل است

Easy is to stumble with a stone
Difficult is to get up

زمین خوردن با یک سنگ آسان است
ولی بلند شدن مشکل است

Easy is to promise something to someone
Difficult is to fulfill that promise

قول دادن بعضی چیز ها به بعضی افراد آسان است
ولی وفای به عهد مشکل است

Easy is to say we love
Difficult is to show it every day

گفتن اینکه ما عاشقیم آسان است
ولی نشان دادن مداوم آن مشکل است

Easy is to criticize others
Difficult is to improve oneself

انتقاد از دیگران آسان است.
ولی خودسازی مشکل است.

Easy is to make mistakes
Difficult is to learn from them

ایراد گیری از دیگران آسان است
عبرت گرفتن از آنها مشکل است

Easy is to weep for a lost love
Difficult is to take care of it so not to lose it

گریه کردن برای یک عشق دیرینه آسان است
ولی تلاش برای از دست نرفتن آن مشکل است

Easy is to think about improving
Difficult is to stop thinking it and put it into action

فکر کردن برای پیشرفت آسان است
متوقف کردن فکر و رویا و عمل به آن مشکل است

Easy is to think bad of others
Difficult is to give them the benefit of the doubt

فکر بد کردن در مورد دیگران آسان است
رها ساختن آنها از شک و دودلی مشکل است

Easy is to receive
Difficult is to give

دریافت کردن آسان است
اهدا کردن مشکل است

Easy to read this
Difficult to follow

خواندن این متن آسان است
ولی انجام آن مشکل است

Easy is keep the friendship with words
Difficult is to keep it with meanings

حفظ دوستی با کلمات آسان است
حفظ آن با مفهوم کلمات مشکل است